22/10 - Finally: WORK!

Na eindeloos veel advertentietjes op craigslist.com (een grote internetwebsite met vanalles erop; van banen tot fietsen) bekijken en beantwoorden, heb ik eindelijk een klusje voor 2 dagen geregeld! Gisteravond gebeld, vanmorgen moet ik terugbellen. Het enige probleem: ik ben volledig door mijn geld heen en Skype werkt niet goed. De laatste kwartjes dus maar in de payphone gegooit en snel gebeld, en een afspraak gemaakt om naar een ver metro station te gaan gemaakt (het is de meest westelijke stop die er is). Daar eenmaal aangekomen moet ik echter iemand bellen om me op te halen.. met een mobiel waar geen credit meer op staat. Rekening tig maal gecheckt, nog niets binnen. Uiteindelijk maar de sleutel van de kluis ingeleverd, waarvan ik 15 dollar borg terugkreeg. Snel gedouched, aangekleed en op weg. Eerst beltegoed scoren, niet te veel dacht ik. Een kaart van 5 dollar zoiets, dat zou genoeg zijn voor vandaag, daarna zou ik weer geld hebben. No way dus, ze hadden enkel kaarten van tenminste 15 dollar. Zucht. Dan mijn laatste 15 dollar maar naar de mobiel, ik heb hem immers nodig om straks te bellen. Shoppers Drug Market in (een soort Trekpleister), kaart van 15 dollar gepakt, snel afrekenen bij de kassa. 16 dollar 85 zegt de kassa. Of eigenlijk het meisje erachter. Wat!? Dat kan toch jaa niet (om maar terug te vallen op 't Grunnings), op deze kaart staat groot 15 dollar! 'You have to pay the tax, Sir, it's not included'. Arghh. Ik had maar 15! Snel mijn tas door op zoek naar 1 dollar 85 in kleingeld. En that's A LOT, wanneer het meeste kleingeld 1, 5 en 10 cent waard is, er een rij ongeduldige klanten achter je staat, en je zelf ook nog eens haast hebt! Uiteindelijk gevonden, met zelfs nog 2 centen over! Snel weg van die enge kassa, met dat meisje dat me aan keek alsof ik een idioot was (zo zag ik er tegen die tijd waarschijnlijk ook lichtelijk uit; IN mijn hoofd was ik al een idioot). Op naar de subway, gelukkig had ik nog een token (waarde 2 dollar 75), waarmee je een paar uur lang kan reizen. Voordat ik de metro in sprong snel nog Mike (de werkgever) een voice mail ingesproken dat ik eraan kwam. 45 minuten later, op Kipling metro station, ik bellen. Eerder had ik met Andrew, Mikes vader gesproken over de baan, hij had me laten komen. Goed, ik dus bellen, Mike neemt op. 'Actually, I think we're fine for today'. BAM! DAN gaat het licht uit! Mijn verhaal is ondertussen al chaotisch genoeg om jullie te laten voelen hoe mijn hoofd van binnen eruit zag tegen die tijd, en dan OOK nog eens horen dat alle moeite en stress voor NIETS was! Daar stond ik dan, on World's End, met niets, geen geld om de metro terug te betalen, geen geld om eten te kopen, maar wel met een telefoon met 15 dollar credit! Rock THAT! Ik zag al een 4 uur en drie kwartier durende wandeltocht terug (eerder op Google Maps gezien), om daarna in bed te gaan liggen en te wachten totdat er geld uit Nederland zou komen.

Maar toen nam ik een besluit! Huh, dat klinkt nogal stripverhaal achtig. Maar echt, zo was het. Ik vertelde Mike dat ik nu niet zo 'fine' for today was, en dat ik all the way van Downtown naar Kipling was gekomen in opdracht van zijn vader, omdat hij werk voor me zou hebben. Hierop vertelde Mike me (een hele aardige vent bleek achteraf), dat ik dan maar even Andrew, zijn vader moest bellen. Ik Andrew bellen (whatever, toch meer dan genoeg beltegoed, he, we zwemmen in het beltegoed!), die nogal verstrooid maar wel bezwaard klonk. Uiteindelijk draaide het erop uit dat Mike me toch op zou pikken!

En dat gebeurde gelukkig. We reden ongeveer 20 minuten door de suburbs naar een public sotrage, allemaal garageboxen. Daar was 1 garagedeur open, waar een Indisch vrouwtje enveloppen stond te vullen, te midden van hoge stapels magazines, brieven en what all. De opdracht was: stop 15 magazines, een folder en een brief in een envelop, en plak deze dicht. Wereldverbeterend als het was, was ik allang blij dat ik ook daadwerkelijk aan het werk kon, en Mike me niet om een work permit of paspoort ahd gevraagd. Het was uiteindelijk nog best gezellig die dag, zowel met de Indische Vrouw (die hoofdletter verdiende ze absoluut bleek na een tijdje, ze had in India gewoon haar Commerce degree!) als met Mike's vrouw, een prachtige Poolse, die ook nog eens superslim was. Aan het eind van de dag had ik 6 uur gewerkt, kreeg ik meteen cash geld, was Mike tevreden en kon ik met zelf verdient geld een metro rit naar huis kopen. Ook vroeg Mike me of ik meer opdrachten voor hem wou doen.

Nu net in een goed restaurant heerlijk Indisch gegeten, er een fortuin (20 dollar) aan uitgegeven, maar het ook volledig ZELF verdiend!