Wouw. Ik zat net in een Starbucks te genieten van een warme koffie, ondertussen uit het raam te kijkend.
Het was vies, nat en koud weer met een keiharde wind, ´it´s shit´ zoals ze hier zeggen.
Uit de stoet voorbijgangers, allen met gebogen hoofden en hoge kragen tegen de dweperige regen, ging een man in pak met een hoofdband (Somalisch) en een aktetas ineens op een metro rooster liggen. Zijn suit had een cremewitte krijtstreep en was van dat diepglanzende blauw. De aktetas was van dik leer, evenals zijn duur uitziende boots. De hoofdband was versierd met diep rood wat mooi contrasteerde met zijn zwarte gezicht. Zo gekleed lag hij daar, worstelend met wat kranten om zichzelf tegen de kou en regen te beschermen. Maar doordat het zo hard waaide en regende, woeien de kranten stuk voor stuk weg, nat en waardeloos. Zo een tijdje worstelend tot hij eindelijk een fatsoenlijke ligplaats had, legde hij uiteindelijk zijn jas over zich heen en begroef zijn hoofd. Zijn dure leren boots staken er nog onderuit.
Zo lag hij voor een seconde of wat, tot hij zich omdraaide waarop alle juist verzamelde kranten in een keer onder hem weggwoeien.. over de straat heen, tussen het verkeer door.
Iets aan dit beeld, de wapperende jas, de wegfladderende kranten, of zijn gezicht dat enkel nog het ongeluk zag, was zo aangrijpend maar ook ongrijpbaar dat ik nu vol met vragen zit!
Misschien was hij in Somalie wel een belangrijk en machtig man, door een douane fout hier in Toronto gestrand, met geen weet van het technisch volle leven (en mogelijkheden biedende!) buiten Somalie?
Zou iemand hem door een simpel telefoontje kunnen helpen? En: heeft hij drie vrouwen?
Mooi stukje, Rasmus.
ReplyDeleteOnbegrijpelijk, ja....