26 December 2009

in betweener - Candian business language

'Ok so tomorrow we touch base and see what's cooking'

'Have a good one!'

'Let's get in touch and we'll go from there'

'How's things? Crazy or calm?'

'We're booming business'


A phone conversation I heard once:

A: 'Hey buddy, how are you?'
B: 'I'm fine thanks, how are you?
A: 'Soo, how's things?'
B: 'Good man, that's cool. Well, you know, nothing too crazy... ehm..'
A: 'So it's not going crazy, right? Ok ok, that's cool, that's cool. So what's for this week so far?'
B: 'Ehmmm well as I said it's not crazy, you know, not that much, ehh...'
A: 'So your saying it's not so crazy right? That's what you're saying, or no?'
B: 'Yeah yeah, that's true what you're saying, I'm with you'
A: 'Ok, cool man, cool. So, how's for this week so far?'
B: 'Let's see, I'm at about.... let's see... yeah I'm about 1400 now for this week, and 210 in the books.'
A '210 in the books, you say eh?'
B: ' That's right, that's right. 210 in the books and 1400 this week, so far. So nothing too crazy'
A: 'Ok, so how do you think the rest of the week will be? You think it will be crazy?'
B: 'Mwaah, you know, nothing too much, nothing too much...'
A: 'That's cool, that's cool. Alright buddy, I'm gonna run.'
B: Ok men, will you be around?'
A: 'I'm right with you there, right with you men!'
B: 'Ok, soooo, yeah, soooo ehmm, ok. So you're not outta town or some? Ok that's nice. So ehh, let's touch base
tomorrow and see what's cooking, and we'll go from there'
A: 'Ciao, take care'

25 December 2009

24/12 - Christmas

A hot room with;
Black blazers and classic shirts.
Glowing candles and shining hair.
Laughing faces, loving thoughts.
Food.
Wine.
Open fire.

Pefect nights,
Christmas days.


Vanavond bij Sarianne Kerstmis dinner gehad. Bijna iedereen daar was Fins, en allemaal even vriendelijk en warm. Geweldig eten, mooie gesprekken en een warme atmosfeer maakten de avond prachtig. Op weg naar huis, in gezelschap van een plastic zak met de meest heerlijke leftovers (gerookte ham, kalkoen, Finse chocolade, etc), kwam ik een jonge jongen tegen in een steegje die me om geld bedelde. De tegenstelling tussen hem- rond 23, een grote muts, dikke jas, sigaret rokend- en mij- blazer, fles wijn in de hand, met op de achtergrond Yorkville- trof me, des te meer omdat het evengoed andersom had kunnen zijn. Ik voreg hem of hij eten wou, een aanbod dat zwervers normaal aflsaan. Maar op de een of andere manier nam hij het aan, zelfs met blijdschap! Ik liet hem het eten zien, en legde uit wat het was. Hij leek erg blij. Helaas kon ik hem niet een warme plaats bieden om het rustig te eten, omdat ik nog steeds mijn appartement deel, en ik het moeilijk kan maken een dakloze mee naar huis te nemen.

Ik moet er bijna van janken als ik eraan denk dat hij het eten nu met zijn handen in zijn mond moet stoppen. Waarom heeft hij niet het recht om aan een tafel in gezelschap van dit voedsel te genieten, en ik wel? Ik ben echt niet geboren als beter mens dan hij. Nu zit hij daar in de kou, misschien ondertussen denkend aan goede tijden van vroeger, misschien niet wetend wat goede tijden zijn.

Reizen is geweldig. Morgen ga ik met John naar zijn ex-vrouw haar huis. Met John kan ik hier heerlijke Testosteron Praat over vrouwen hebben, iets wat hier verder nogal lastig is aangezien alle homo's.

Netwerken, vrienden, warmte, Kerstmis. Ik spendeer deze dagen veel geld, en zal hierdoor mijn vertrek naar Curacao uit moeten stellen. Maar dit is het reizen, toch!? Dit is wat leven geweldig maakt, al deze mensen die zo hartelijk hun huis en hart openstellen voor een vreemdeling. Voor deze dagen heb ik bij de H&M een zwarte blazer met een glanzend paars overhemd erbij gevonden. Bij elkaar weer een collectie van twintigjes kostend, maar het geeft ontzettend veel plezier.

Ik leef het leven dat ik wil!

20 December 2009

19/12 - Glitter & Glamour!

Ok, mijn baantje van afgelopen nacht was absoluut een van de beste dingen in mijn korte leventje!


Om een goed beeld van de extravaganza, zoals het eten, de decoratie en vooral de sfeer, te geven, moet ik de personen en setting beschrijven.

Voor een globaal beeld, neem in eerste instantie een superg grote villa voor je, met een eigen gym, een garage waar 10 auto's in passen, marmeren vloeren, een eigen full-size bar, bioscoop, etc. Dompel dit beeld voor het feest in een gloed van rood (het rood leek als het ware door de kamer te zweven), met rode discoballen en een tapijt dat alleen vor deze fuif was gelegd. Oh en om het beeld compleet te maken: er was een dresser (iemand die je kleed) en een make-up artist om de BEDIENING te doen!

De hoofdrolspelers:
Sherry; met haar had ik contact via craigslist, en dit was haar bedrijf in werking. Neem een blonde oude taart voor je, die haar leven heeft doorgebracht in de nabijheid van geld en designers (levende en hun ontwerpen). Ze werd onder de make-up gegoten, en had drie jurken voor de avond; een entreejurk, een jurk voor het niet-coke gedeelte van de avond en een jurk die het snuiven makkelijker maakte, voor later in de avond. Door alle make-up en de veel te blote designer jurken zag ze er verschrikkelijk uit, met eruit springende ogen door de mascara en wegrottende tanden.

Nick; Milano, gold en gay. Meet Nick! Klein, blonde highlights, een ring om z'n dikke duim, en op en top homo. Hij stuurde de hele bediening aan deze avond, en om eerlijk te zijn, dat deed hij heel goed!

Unidentified male dresser; Fillipijnen (?), lang haar, homo, lacht veel.

McGail; in eerste instantie mede-bediening, een jongen van 20, Rus, en flinke spieren. Na een tijdje vertelde hij me echter dat hij een GoGo danser in een gay club is! En als het ware om dit te bevestigen, klom hij later in de avond samen met een andere danser op het podium, enkel gekleed in een rode slip en een kerstmuts, om even een voorstelling weg te geven.

Richard; Irish Gangster en gast op het feest. Heeft 'cardblood', zoals hij beweerde; zijn familie ligt aan de oorsprong van het deck kaarten zoals we het nu kennen. Er ooit bij stil gestaan dat een deck kaarten 52 kaarten heeft, corresponderend met het aantal weken in het jaat, 4 suits, zoals 4 seizoenen, en zo voort.

De rest van de bediening; homo.

De gasten; coke snuivende, rijke homo's/travestieten/hermaphrodieten en alles daartussenin/in een tussenfase.


Goed, dit zijn de karakters in dit buitengewone verhaal. Om nu even Sherry, Nick en de rest van de crew recht te doen, ze waren allemaal ongelooflijk vriendelijk, behulpzaam en beleefd. Ik heb in 5 verschillende horeca zaken gewerkt, en overal was het aanpakken en niet zeiken. Nu hoefde dat hier niet omdat er zoveel bediening was (in totaal waren er iets van 20 mensen aan het werk), maar dan nog waren ze heel vriendelijk. Asl j iets moest doen, zeiden ze 'can you do me a favor', en achteraf 'thanks'. Alles werd duidelijk uitgelegd. Dus een dikke pluim (en niet in een bepaalde plaats van het lichaam) voor deze homostijl (want daar lag het aan) van leidinggeven!

Om 6:30 scherp liep ik 46 Forest Hill Rd binnen. Ik werd naar de 'Green Room' gebracht, de kleedruimte/kantine voor de staf. De ruimte was normaliter in gebruik als gym. Hier kon ik me omkleden. Een minpuntje was dat ik speciaal hiervoor een zwarte slack (pantalon) en zwarte schoenen moest kopen. Maargoed, dan nog verdiende het. Ik mij omkleden, nog een beetje wennend aan de situatie. Toen ik omgekleed was, werd ik naar de dresser gedirigeerd, die mij een soort heupband omwikkelde, een roze shirt aantrok met daaroverheen een soort Italiaans wit jacket, met een manchetknoop. Daarna werd ik op een stoel gezet en door een make-up dame onder handen genomen, en zo kwam ik als een loveboat homo uit de behandeling. Dit was het punt waar ik een beetje interactie kreeg met de andere bediening. Allemaal erg gay, maar wel aardig. Gelukkig waren ze allemaal erg open over hun seksuele voorkeur, maar niet opdringerig. Vervolgens gaf Nick ons een rondleiding om alles uit te leggen, en werden we aan het werk gezet. De gasten kwamen vanaf 8 uur binnen, en onze taak was om tussen ze door te lopen en hapjes uit te serveren en de vieze dingen te collecteren en naar de afwas te brengen. Over deze 'hapjes' gesproken, en de chef zou me vermoorden als hij het woord zou kunnen begrijpen (hij zou, echt, het was een, zoals Nick omschreef 'eccentric chef'); scallops met tomato and cucumber, one-bite hamburgers with goat chees, a walnut with Stilton chees and strawberry, etc.

Ik kan wel het hele feest gaan beschrijven maar dat intereeseert jullie evenmin als mij het aantrekt met mijn brakke hoofd. De hoofdlijnen: de gasten kwamen binnen rond 8, de losers eerst en daarna de echte big shots. Allen bewapend met een flinke zak coke, begroeten ze elkaar eerst voor een paar uur (AAAH, KIMB!? AAAAH! Girl, how ARE you? Versace tonight? Oooeh, very Gucci girl, very Gucci. How 'bout my Dolce?), om daarna zo snel mogelijk de grootst mogelijke hoeveelheden van het witte poeder in hun neus te stoppen. Haha, een meisje, een echte na een double-check, stond zo te springen voor mijn neus dat ze me letterlijk duizelig maakte (het puntje van haar neus gloeiend rood). Volgens mij hadden zelfs de honden hun portie, en de kinderen hadden niets nodig want die waren high van alle suiker. Gelukkig waren de gasten niet handtastelijk. Een ander meisje echter, die misschien poppers had gehad ofzo, vroeg me (na gevraagd te hebben hoe oud ik was: 'How old are you?' me: 'Guess' she: '25?' me: 'Uuuh... Sure! Whoh, directly right!') mee te gaan naar de washroom. 'Helaas' stond mijn baas toen naast me..

Een andere notenswaardige gebeurtenis dat ik, naast wat van de vrouwelijke gasten, ook alle homo's achter me aan kreeg. Zo vertelde Nick me, op een moment dat we alleen stonden: 'don't take this wrong, but I think you're really cute'. Ook al kwam het van een homo, toch was het wel leuk om een compliment te krijgen. En het grappige hier was dat ook al waren ze allemaal homo, ze accepteerden het volledig als je straight was. Goed dit was dus Nick, later vertelde de 'unidentifed male dresser' me, met ondertussen het aanraken van m'n schouder, dat ik toch 'such a cute face had', en vroeg me toestemming een foto te maken. Nouja, het was wel weer duidelijk; ik heb de verkeerde seksuele voorkeur gekozen!

Voor de rest was de hele avond gewoon glitter and glamour. Voor de staff was er al eten van een paar honderd dollar, omdat ze niet wouden dat we van de dienbladen aten. Er was een grote ijs-sculptuur met garnalen. Er was een opera zangeres die optrad in een kamer, terwijl een pianist bezig was in een andere, en wanneer je weer naar een andere kamer liep, een DJ aan de gang.

Bijna aan het eind raakte ik aan de praat met Richard, de Ierse gangster. En zo zag hij er ook uit. Klein, dik gezicht met schots (Schots, haha) en scheve tanden, aardig rood en opgeblazen. Zijn uitleg betreffende zijn werk: 'I have no stress at all. In the morning I get on the phone. When something is not right, I'll tell the bastard who is responsible: DID YOUR MOTHER EVER HAD CHILDREN!? WELL, IF SHE HAD, SHE WILL BE SORRY TO HAVING BROUGHT THEM INTO THE WORLD, AFTER I AM FINISHED WITH YOU!!!! If the problem still isn't solved, I send over my driver to grab the guy at the throat, and tell him to fix it right now otherwise I will come over, and dig the guys hart out with a spoon!', aldus de Ier, om direct hoierna uit te barsten in een royale lach. Hij vertelde me dus ook over die kaarten, en beweerde dat hij, als ik hem een deck met kaarten gaf, dingen over mij kon vertellen. Nieuwschierig (en sceptisch) als ik was hiernaar, beloofde hij me een keer dat te doen, en we wisselden telefoonnummers uit. Nu ben ik benieuwd wat hij doet als we weer meeten, hij zijn kaartruucje doet en het niet werkt (want natuurlijk werkt het niet), en zijn eer wil redden. Misschien lepelt hij mijn hart wel uit met een lepel, of beter, een tandenstoker!


Anyway, zoals ze hier zo mooi zeggen om iets samen te vatten en er een punt achter te zetten, al met al was dit een van de mooiste ervaringen van mijn leven! Ik verdiende 20 dollar per uur met iets waar ik een paar honderd dollar (geen grap, echt) voor zou hebben gegeven om te kunnen zien. Ongelooflijk hoe deze mensen leven!

Oja, en Nick heeft een staffing agency (ik weet niet precies wat het is, maar het klinkt legaal), en drukte mij op het hart om hem te bellen; 'They will eat you up alive!'. Good man, I am looking forward to that!



17 December 2009

17/12 - And a new high...

En na een beetje doorzetten:

Zaterdag kan ik 8 uren werken, op een superdeluxe cocktail-party!

Location:


En het beste: 20 dollar per uur, CASH!


Fijn om weer even een respons te krijgen!



Verder over de werkloosheid hier, het is echt gigantisch. De laatste week zijn 7000 mensen hier in de Toronto area
hun baan kwijt geraakt. Om een klein testje te doen, heb ik op craigslist een advertentie geplaatst alsof ik een paar
general laborers zoek, voor een gemiddelde van 10 dollar per uur. In anderhalf uur had ik 44 reacties binnen, nu na een
dag heb ik 121 reacties binnen! Dit was voor een baantje van 5 dagen!!! Ik krijg reacties binnen met een compleet
resume, cover letter, etc... Niet zo gel dus dat ik zo vaak geen reactie terug krijg!


De groeten!

16 December 2009

16/12 - Wintertime

Ok this is a new low..


Wintertime made the leaves disappear, and so the jobs... echt alle banen zijn weg.

Ik heb nu al een tijd niet meer gewerkt, niet omdat ik niet elke dag minstens 20 reacties op advertenties stuur, maar omdat er geen banen zijn. Oh man wat moet iemand die een paar kinderen te onderhouden heeft wanhopig zijn!

Mijn laatste geld uit Nederland is overgemaakt voor mijn huur. Om op de 5de naar Curacao te kunnen moet ik nu minstens 700 dollar verdienen. Zevenhonderd dollar, waar ga ik dat in godsnaam vandaan halen als iedereen hier mekaar dood slaat om een baantje van drie uur, waarmee je 25 dollar verdient?


Mijn laatste hoop is gericht op de boerderijen rondom Toronto, misschien zoeken zij een goedkope hulp. Maar het probleem is dat zij niet op internet adverteren, en ik moeilijk persoonlijk erheen kan gaan (ik kan niet rijden, en de afstanden zijn VER).


14 December 2009

In betweener - Catherine Hill

Vandaag heb ik Catherine Hill, fashion icoon en pionier in de verkoop van Italiaanse mode (al vanaf 1972), in de Starbucks ontmoet. Deze dame heeft haar leven lang in de mode wereld geleefd. En terwijl ze toch echt wel de 80 gepasseerd moet zijn, is ze nog steeds erg fris.

Ze is mode, maar met een achtergrond. Quote uit 't onderstaande artikel:

"It's the story of a teenage Hungarian girl who survived Auschwitz, where she lost both parents and where she had the spunk to pretty herself with a strip torn from the hem of her camp uniform and tied in a bow on her shorn head."

Binnenkort zal ik haar helpen met de basics voor het bedienen van een computer, en meer gesprekken met haar hebben!

Lees dit artikel eens wanneer je tijd hebt:

10 December 2009

10 / 12 - Curacao

Mijn stappenplan voor Curacao:



Groeten!

30 November 2009

30/11 - Dying with the finish in sight

De jacht op banen is mooi. Je schiet heen en weer tussen depressie en chaos, met daartussen periodes van vastbeslotenheid om NU en binnen het kwartier een baan te vinden.

Zo ook deze ochtend; om 8:45 startend bij een gig (1 dags baantje), gaat mijn telefoon. Werk gaat voor, ALTIJD! Maar dit was allebei werk; wat te doen? De telefoon opnemen, of aan het werk gaan? Aan het werk, dit brengt direct geld op.

Na het werk kijk ik op mijn telefoon, gelukkig een voice mail. Ik heb namelijk geen nummer herkenner, ongelooflijk irritant. Het is van ene Tom Berg, die mijn resume van iemand heeft gekregen. Hij denkt dat hij een mooie baan voor me heeft, en zijn nummer achterlatend vraagt hij mij om terug te bellen.

De adrenaline slaat weer toe, ik ben er weer, dit is het leven, Toronto wereldstad, ik ga ervoor! Toets het nummer in mijn telefoon, druk op de prachtige groene knop, en BAM. Alle hoop de grond in, enkel achterblijvend de adrenaline; een stem aan de andere kant van de lijn deelt mij vriendlijk mee dat 'dit nummer niet geldig is'. De man heeft een nummer met een cijfer te weinig achtergelaten.

HOPELOOS!!

Daar sta je dan, met weer niets in je handen, weer een baan voorbijgeschoten maar nog vol met adrenaline. Adrenaline die je gedachten met de snelheid van het licht rond laat tollen in je hoofd, van de hak op de tak. Je MOET iets doen, bent een uur koortsachtig bezig met op de een of andere manier toch dat nummer te achterhalen (Google? Whitepages?), zodat je daarna een thee kan bestellen om weer in eem moedeloze staat voor je uit kan gaan zitten staren, wachtend op de volgende rush.




Update:

Boy for sale! Boy for sale! Low fat for low price! Everything MUST go! :


http://toronto.en.craigslist.ca/tor/res/1488925114.html

25 November 2009

In betweener - Another Starbucks

Nogmaals avonturen uit Starbucks.

Zwaar weer en hopeloos uitzicht op werk. Vandaag niet eens een reactie op de 28 (geen grap!) sollicitaties van gister. Naast me staat een vriendlijke vrouw op van haar tafeltje, die zij, volgens de gewoonte, leeg achterlaat voor de volgende. Ze lacht vriendelijk naar me in het voorbijgaan. Er komen twee zakenmannen binnen, trench coats en paraplus duurder dan mijn laptop. Ze gebruiken het tafeltje van de vrouw. Binnen gehoorafstand beginnen ze te praten over zaken, terwijl ze hun verfijning ondersteunen door zacht te gebaren met dure pennen. 4 million, buy, sell, deadline on Friday, currency, dollar, zijn woorden die de conversatie vormen. Hun verfijning, achteloosheid betreffende een simpele koffie en succes is op dit moment hetgene waar ik volledig naar verlang, ook ik wil me niet zorgen hoeven te maken over een enkele koffie on the go.. Niet meer zoeken naar rotbaantjes op craigslist.

Ze maken een vervolgafspraak, staan op, schudden elkaars hand en hebben beiden opeens haast, dure paraplus als geld-muur tegen de regen; zij ZIJN in de positie om de regen weg te kopen.

Op het tafeltje staan twee achtergelaten bekers. Een volgende klant komt binnen. Geirriteerd pakt hij de bekers op, en deponeert ze in de dichtsbijzijnde vuilnisbak.

Ook ik wil dit leven leiden, van trench coats, dure pennen, geld om de natuur af te kopen. Maar oh, wanneer ik in deze positie arriveer, wat beloof ik met mijn HELE hart, dat ik die lege beker weg zal gooien!


23 November 2009

23 / 11 - Lucky Lot

En wat een lot uit de loterij! Het is een heerlijke room, bij een super vriendelijk en hartelijk jong stel, beiden acteurs.

Het huis staat in een van de meest chique buurten in downtown Toronto, wat gelukkig niet wil zeggen dat alles RVS, glas en goud is. Het is zelfs de oudste buurt van Toronto, het huis waar ik in ga wonen is het eerst gebouwde na de Federation Act. En so it is; karateristiek! Heerlijk. Helaas heb ik nog geen foto's van het huis zelf, maar dit is een link naar de buitenkant:


Zie je de linker twee bovenraampjes? De meest linkse is die van mij! Als je een goede internetverbindin hebt,
kan je ook de rest van de straat bekijken.

Het appartement is klein, maar stijlvol ingericht. Ook ga ik 2 dollar per dag minder huur betalen dan in het Hostel.

So, what's the catch? No big deal, voor mij dan. Om bij hun slaapkamer te komen, moeten ze door mijn slaapkamer
lopen, en om in de badkamer te komen, moet ik door hun slaapkamer lopen. Toen ik de ad op internet zag leek dit
me in eerste instantie niet erg prettig, maar het zijn zulke aardige mensen dat het geen problemen op zal leveren.

Oja, er staat een twee persoons bed in mijn kamer. Wat 'n luxe zeg!



Voor de rest, werk is nog steeds Demo, en ik baal ervan. De hele dag ben je dingen aan het afbreken, je bouwt nooit
iets op, en je wordt behandelt als een ding dat het gewoon moet blijven doen tot de job af is.

Maar niet getreurd, met deze rustplaats als uitvalbasis kan ik weer volop gaan solliciteren!










22 November 2009

In betweener - ROOM!?

Misschien een kamer gevonden, wat geweldig zou zijn. Zelfs voor de korte periode dat ik hier nog ben- tot de 15e van december- zou het heerlijk zijn om een kamer te hebben met wat privacy!

Ik ga nu naar de bezichtiging... laat 't weten!

13 November 2009






Goed. Als eerste ik ben HELEMAAL klaar met Toronto!! Vergeet alle onbelangrijke dingen zoals geld en tijd, ik wil hier weg! Waarom? Lees rustig verder.

Ten tweede; sorry voor de lange afwezigheid van een nieuwe blog. Gabor en ik hebben het druk gehad met werk, waardoor ik constant te moe was om een interessant stukje te gaan typen. Zelfs om de 4 mailtjes van mijn moeder te beantwoorden, smekend om een levensteken. Sorry mam.

De reden dat ik uit dit afgrijselijke oord weg wil, is dat het hier voor mij onmogelijk is om te ademen! Na een paar dagen hard werk, echt hard werk (wat voor werk en foto's verderop) was ik erg toe aan een dagje ontspanning. Dat ging aardig, met Marc de Fransman naar de Niagra Falls geweest, lekkere wijn geproefd en daarna chillen in 't Hostel. Nu is het het geval dat hier al een paar dagen lang een leuk meisje logeert. Chicago, Litouwse afkomst (haar oom is actually de president van Litouwen), heeft compleet andere meningen dan ik (ze is, zoals meerdere Amerikanen, behoorlijk tegen Joden. Stel je voor!?) en kan er heerlijk over dicussieren. Verder kijkt ze me aan op een manier waarop de grond onder mijn voeten wegschiet, en bouwt alles zich rustig op, zonder meteen het bed in te willen duiken zoals hier WEL veel gebeurt. Ik zeg het
maar eem zoals tis. In ieder geval en elk ander, vanavond wou ze gaan stappen. Natuurlijk is zij ouder, en een blond meisje met blauwe ogen, dus heeft zij geen problemen met portiers. Ik echter, jongen, jong uitziend en jong zijnd, wel. We hadden in een club afgesproken, waar ik natuurlijk niet binnenkwam. GADVERDAMME. Wat een onzin! Wat willen ze hier!? Dat je tot je weet-ik-veelste niet drinkt? Er gaan hier meer jongeren dood aan alcohol dan in Nederland, ook relatief gezien! Wake up. En je komt hier dus geen enkele club binnen. Na dagen hard ploegen, graag naar een leuk meisje toe willend, kon dat dus weer niet.

Rechtvaardigheid hebben ze hier nodig! Gabor en ik hebben de afgelopen twee dagen (12 en 13 november) keihard gewerkt in demolition. Het was een compleet huis ontdoen van zijn muren van drywall, een soort kalkplaten. Sledge hammers, crowbars, alles was geoorloofd zolang het er maar af kwam. Hier wat foto's.

Hier kan je waarschijnlijk wel ongeveer uit afleiden hoe zwaar het was. Het was oke, honest work for honest money. We verdienden 10 dollar per uur. Na mijn wekelijkse huur te betalen aan het hostel en vandaag naar de Falls te zijn geweest ben ik alweer blut, ondanks 2 dagen van 9 uur onafgebroken te hebben gewerkt. Dulleme.

Marc gaat binnenkort naar Montreal, ik overweeg om met hem mee te gaan om daar wat te verdienen, tot ik genoeg heb voor Brazilie. Of ik kan met Auste (Litouwse/Chicago) mee naar Chicago gaan, om een tijdje bij haar te blijven. Maar oh jee, wat wil ik graag hier weg.

Verder heb ik hier wel veel en steeds meer aan vrienden hier. In het Hostel zijn wij nu de veteranen en kunnen de sfeer voor de nieuwelingen bepalen. Dit doe ik graag, want vriendelijkheid doet iedereen deugd! In korte tijd heb ik nu al zoveel kennissen opgedaan, en de hele sfeer in het Hostel is opener en gezelliger (ook zonder drank) geworden.

Hier nog wat foto's van de Falls vandaag met Marc:

zie boven

Zoals het nu is wil ik hier weg! Leuke mensen, rotstad. Helaas, Toronto, you're the weakest link. Goodbye.

05 November 2009

5/11 - Dinner and drinks

Vandaag ben ik naar school geweest! Mum, you can be proud of me :) Een meisje dat ik tijdens het uitgaan tegen was gekomen nodigde me uit om met haar naar een Psychologie class te gaan. Super interessant, het ging over het leren van een brein (Thorndike and Kohler). Een expiriment van Kohler: een chimpansee wordt in een kooi gestopt, met in het midden een vastzittende doorzichtige cilinder. De onderzoeker gooit van boven een pinda in de cilinder (precies groot genoeg om de pinda te laten zakken), wat de chimpansee ziet. De chimp kan de cilinder dus niet omkeren of met zijn handen erin om de pinda te pakken. Wat doet de chimp? Hij lijkt eerst weg te lopen om wat te drinken, ongeintresseerd. Wat blijkt? De chimpansee vult zijn mond met water en spuugt het uit in de cilinder om de pinda naar boven te laten drijven, en herhaalt dit een aantal maal totdat de pinda eruit stroomt. Wat nou, mensen die schelden met 'aap'!? Het punt van dit expiriment was om te laten zien dat een organisme acties kan ondernemen die niet getraind zijn, dus zelfstandig kan leren.

Na de rest van het college geskipt (gha wat ben ik modern) te hebben, kreeg ik een rondleiding van haar. De universiteits bibliotheek is hier ongelooflijk groot. Voor de mensen uit Groningen: het is niet te vergelijken. Voor mensen uit de Randstad: het is zo groot als (misschien zelfs groter dan) het paleis op de Dam. Het is zo groot en draagt zoveel boeken binnen haar betonnen muren, dat het letterlijk de grond inzakt! No joking, het gebouw wordt door de boeken de grond ingedrukt. How's THAT. Ook is de bibliotheek 24 uur per dag toegankelijk. S* on that, UB van Groningen ;) Sorry voor het taalgebruik, het is armoede...

The next part will be in English, on special request of the host (Michel, a currency trader here in Torronto) from the dinner I was invited to by Victoria. After seeing a bit of the town we headed over to a friends house, where another friend (who was a professional cook) would cook for us. The dinner, salmon with a lovely sauce and rice was perfect, even more delightful was the desert: (sorry for you guys, I will write this down in Dutch so I can explain better): een cake, in het midden nog zacht en stroperig, met een goddelijke saus. I was lucky enough to get two of them, they where crazy. Thanks guys for a great evening, the superb dinner and the lovely (new) house. Good luck with the furnishing!

Hierna rozig naar huis, om daar Gabor en Marc (een Fransoos, regelmatig contact mee) tegen te komen om met hun nog een biertje ergens te gaan doen. Toen we weer thuis kwamen kreeg ik een positief werkmailtje, wat erg goed uitkomt.

Gisteren hebben Gabor en ik Rafael op het vliegtuig terug naar Brazilie gezet, we hated to see him leave. Maar niet getreurd, ik ga proberen voor Kerstmis daar te zijn. Imagine: Christmas in 35 (!) degrees... HEAVEN!


Peace out!

01 November 2009

31/10 - Scary Hairy Halloween!

Het gaat hier heerlijk! Rafael en Gabor beginnen echt goede vrienden te worden, ook al gaat Rafael over twee dagen al naar huis (Brazilie). Maar geen nood, want na hier geld verdiend te hebben, ga ik zijn kant op!

Het is hier (de nacht van 31 oktober tot 1 november) Halloween geweest, waarop iedereen zich prachtig uitdost als piloot, Dracula, you name it. Rafael en ik waren pimps, Gabor the Joker. Hier een 'actie' foto:
Van links naar rechts: Rafael, Rasmus, Gabor. Zoals je wel kunt zien was het een geweldige
avond, in allerlei aspecten!

Een leuk weetje: de jas die ik aanheb hebben we bij een tweedehands winkel vandaan gehaald. Toen ik hem aan het passen was kwam er een oud Hongaars vrouwtje op me af (klein, rond, met veel nep-goud; KITSCH), die ronduit begon te roepen dat de jas me eenig stond, en dat ik er winters lang mee kon doen! Toen ik ook nog de leren broek erbij aantrok (onduidelijk op de foto) was ze niet meer te remmen..


Zoals dit heb ik er niet de hele avond uitgezien; om binnen te komen met een age limit van 19 jaar, had ik Rafaels id nodig. Ook al hebben we ongeveer dezelfde bouw, leek het ons toch te riskant. Na lang dubben kwam Rafael op dit geniale id:

Op deze manier konden de bouncers mijn gezicht niet goed vergelijken met die van de id kaart. Missie geslaagd!

Nadat we binnen waren heb ik het er snel afgehaald, zodat mijn kansen betreffende andere zaken weer aanzienlijk stegen...






Naast feesten is ook op werkgebied vooruitgang geboekt; terwijl Rafael en ik liepen te winkelen kreeg ik 'even' een zakentelefoontje, betreffende het vertalen waar ik eerder over vertelde. Details kan ik niet zo publiekelijk vertellen, maar over het algemeen was het erg positief. Als dit gaat werken verdien ik geld terug, kan ik me ontzettend ontwikkelen en meewerken aan een prachtig project! Na het afronden (ongeveer 1 tot anderhalve maand), zou ik lekker naar Brazilie kunnen, zon, zee en... palmbomen!

29 October 2009

28-10 - Horoscope, you're true?

Dus, vandaag een antwoord gekregen voor een vertaal opdracht. Het gaat om Nederlands naar Engels, 450 pagina's over een familie historie in scheepsbouw. Een aardige opgave dus, waar ik veel voor zal moeten leren! Vanacht heb ik de eerste pagina vertaald, en het vertalen vond ik echt geweldig. Grappig, omdat ik niet eens foutloos nederlands (whoeps, Nederands) kan schrijven, en me nu ga verdiepen in een andere taal.

Morgen (de 29e) zal ik naar verwachting of de opdracht krijgen of afgewezen worden, nogal spannend.

Wat mooi, om in een vreemd land je te kunnen handhaven, vreemde (maar mooie!) meisjes te zien, en dan wellicht ook nog de overstap kunnen maken van een hersenloos baantje naar een zelf verworven freelance vertaalopdracht!

Het mooie was dat ik toen ik vandaag over de potentiele opdracht hoorde nogal chaotisch was, en het allemaal erg spannend vond. Ik wist ook niet zeker of ik hem zou moeten accepteren, omdat het misschien te zwaar zou zijn. Toen gaf Sarianne mij de horoscoop van de dag, die zei: 'You will be offered a big oppurtunity today, don't reject it only because it seems to good to be true'. Don't reject it only... so that could mean that I SHOULD reject it, but not for the reason that it just seems to good to be true..

26 October 2009

In betweener - Nicolas Sarkozy on payroll of Silvio Berlusconi!

Dag mensen,


Dat Berlusconi een boef en leugenaar is hoef ik jullie waarschijnlijk niet te vertellen. Misschien zijn dingen als zijn aandeel in meer dan de helft van de Italiaanse media, zijn bezit betereft banken, verzekeringsmaatschappijen, investeringsgroepen en de voetbalclub A.C. Milan ieuw voor jullie. Verder is hij is trots op het feit dat hij, naar eigen zeggen, door 789 aanklagers achterna is gezeten, 577 politiebezoeken heeft gehad, 2500 hoorzittingen heeft gedaan en nog steeds een schoon strafblad heeft.

I'm the universal record-holder for the number of trials in the entire history of man -- and also of other creatures who live on other planets.
— Silvio Berlusconi, at the G8 press conference in Hokkaido – 5 July 2008


Hij heeft onder andere altijd een schoon strafblad kunnen houden doordat hij top advocaten heeft kunnen betalen. En, als je de titel van dit stukje al hebt gelezen komt er nu waarschijnlijk een vermoeden opborrelen:

Nicolas Sarkozy, huidige President van de Franse Republiek, heeft tegen betaling zijn best gedaan om Silvio Berlusconi, huidige Prime Minister van de Italiaanse Republiek en alom bekende boef en schurk, uit de gevangenis te houden!


Met andere woorden: Berlusconi owned Sarkozi!



Bronnen: Klik en Klik

25 October 2009

25/10 - Your beautiful; it's true!

Helleu,


Fijne dag gehad! Ya'll know what I mean ... ;)


Groeten!









Oja, ook nog een mooie Italiaanse ontmoet (met haar en Sarianne naar de film geweest). Morgen met de twee naar stand-up comedian.
Life rocks.

24 October 2009

In betweener - Water = Life!

Stoer, ik denk dat ik nu wel naar huis kan. Ik ben nu zoo cool! Net heb ik namelijk 5 dollar neergelegd voor 500 ml S. Pellegrino, dat is: WATER! Somebody! Please release me from this coolness!

24/10 - Socially & Workingly!

Dag mensen,


Na gisteren lekker uitgeslapen, en zo snel ik wakker was een van mijn favoriete dingen gedaan (voor als ik net wakker ben): mijn moeder bellen! Lang gepraat, lekker om de verhalen even te vertellen.

Daarna van kamer verwisseld, ik zit nu op een dorm (8 bedden) met alleen maar jongens. Best fijn na al de girls talk.

Koffie rond 3 gedaan met Sarianne. We hebben gemeen dat we veel geld aan eten en drinken uitgeven terwijl we eigenlijk niets hebben, dus genieten we er extra van. Wat ook mooi is met haar: elke keer dat we gaan eten heeft ze een verschrikkelijke honger, waarop ze zich helemaal volpropt (ze is best klein), om na een kwartier al een dubbel grote portie naar binnen te hebben gewerkt. Dan nog een kwartier later (en zo gaat het altijd!) begint ze te steunen en te kreunen dat ze zal exploderen. Dan nog een kwartier later ben ik klaar met eten, waarop ze, al steunend en kreunend, zich een weg naar de ijskraam zoekt en een grote portie voor ons beiden besteld. Daar geniet ik van!

Ook heeft ze mogelijk gratis kaartjes voor een stand-up comedy show voor zondag, en nodigde ze me uit morgen mee te gaan naar een huis-party ergens in de sub-urbs. Het feest lijkt me erg leuk, zeker omdat er dan iemand is die ik vertrouw, en ik dus ook weer eens even lekker los kan gaan, zonder constant op te letten!

Vlak na afscheid genomen te hebben kreeg ik een telefoontje van Mike, of ik in een uur beschikbaar was. Natuurlijk! Ik moest een vrachtwagen uitladen, wat ons samen ongeveer een uur kostte, om daarna 40 dollar in mijn hand te krijgen! In eerste instantie wou ik 20 terug geven omdat ik het teveel vond, maar hij drong erop aan dat ik het hield. Well, no problem than!

Zo was deze dag heerlijk gevuld met zowel sociale contacten, weinig geld uitgeven, en een hoop geld in korte tijd verdienen.


Edit: de jongens van leyp.com, die ik een paar dagen geleden in de Starbucks tegenkwam, hebben me een super verjaardgaskadootje gegeven: check www.leyp.com! (scroll een paar naar onder). Thnx guys!! (als jullie dit lezen: jullie hebben me onder een paar mooie vrouwen gezet, Radikale Maskerade!)

23 October 2009

22/10 - Finally: WORK!

Na eindeloos veel advertentietjes op craigslist.com (een grote internetwebsite met vanalles erop; van banen tot fietsen) bekijken en beantwoorden, heb ik eindelijk een klusje voor 2 dagen geregeld! Gisteravond gebeld, vanmorgen moet ik terugbellen. Het enige probleem: ik ben volledig door mijn geld heen en Skype werkt niet goed. De laatste kwartjes dus maar in de payphone gegooit en snel gebeld, en een afspraak gemaakt om naar een ver metro station te gaan gemaakt (het is de meest westelijke stop die er is). Daar eenmaal aangekomen moet ik echter iemand bellen om me op te halen.. met een mobiel waar geen credit meer op staat. Rekening tig maal gecheckt, nog niets binnen. Uiteindelijk maar de sleutel van de kluis ingeleverd, waarvan ik 15 dollar borg terugkreeg. Snel gedouched, aangekleed en op weg. Eerst beltegoed scoren, niet te veel dacht ik. Een kaart van 5 dollar zoiets, dat zou genoeg zijn voor vandaag, daarna zou ik weer geld hebben. No way dus, ze hadden enkel kaarten van tenminste 15 dollar. Zucht. Dan mijn laatste 15 dollar maar naar de mobiel, ik heb hem immers nodig om straks te bellen. Shoppers Drug Market in (een soort Trekpleister), kaart van 15 dollar gepakt, snel afrekenen bij de kassa. 16 dollar 85 zegt de kassa. Of eigenlijk het meisje erachter. Wat!? Dat kan toch jaa niet (om maar terug te vallen op 't Grunnings), op deze kaart staat groot 15 dollar! 'You have to pay the tax, Sir, it's not included'. Arghh. Ik had maar 15! Snel mijn tas door op zoek naar 1 dollar 85 in kleingeld. En that's A LOT, wanneer het meeste kleingeld 1, 5 en 10 cent waard is, er een rij ongeduldige klanten achter je staat, en je zelf ook nog eens haast hebt! Uiteindelijk gevonden, met zelfs nog 2 centen over! Snel weg van die enge kassa, met dat meisje dat me aan keek alsof ik een idioot was (zo zag ik er tegen die tijd waarschijnlijk ook lichtelijk uit; IN mijn hoofd was ik al een idioot). Op naar de subway, gelukkig had ik nog een token (waarde 2 dollar 75), waarmee je een paar uur lang kan reizen. Voordat ik de metro in sprong snel nog Mike (de werkgever) een voice mail ingesproken dat ik eraan kwam. 45 minuten later, op Kipling metro station, ik bellen. Eerder had ik met Andrew, Mikes vader gesproken over de baan, hij had me laten komen. Goed, ik dus bellen, Mike neemt op. 'Actually, I think we're fine for today'. BAM! DAN gaat het licht uit! Mijn verhaal is ondertussen al chaotisch genoeg om jullie te laten voelen hoe mijn hoofd van binnen eruit zag tegen die tijd, en dan OOK nog eens horen dat alle moeite en stress voor NIETS was! Daar stond ik dan, on World's End, met niets, geen geld om de metro terug te betalen, geen geld om eten te kopen, maar wel met een telefoon met 15 dollar credit! Rock THAT! Ik zag al een 4 uur en drie kwartier durende wandeltocht terug (eerder op Google Maps gezien), om daarna in bed te gaan liggen en te wachten totdat er geld uit Nederland zou komen.

Maar toen nam ik een besluit! Huh, dat klinkt nogal stripverhaal achtig. Maar echt, zo was het. Ik vertelde Mike dat ik nu niet zo 'fine' for today was, en dat ik all the way van Downtown naar Kipling was gekomen in opdracht van zijn vader, omdat hij werk voor me zou hebben. Hierop vertelde Mike me (een hele aardige vent bleek achteraf), dat ik dan maar even Andrew, zijn vader moest bellen. Ik Andrew bellen (whatever, toch meer dan genoeg beltegoed, he, we zwemmen in het beltegoed!), die nogal verstrooid maar wel bezwaard klonk. Uiteindelijk draaide het erop uit dat Mike me toch op zou pikken!

En dat gebeurde gelukkig. We reden ongeveer 20 minuten door de suburbs naar een public sotrage, allemaal garageboxen. Daar was 1 garagedeur open, waar een Indisch vrouwtje enveloppen stond te vullen, te midden van hoge stapels magazines, brieven en what all. De opdracht was: stop 15 magazines, een folder en een brief in een envelop, en plak deze dicht. Wereldverbeterend als het was, was ik allang blij dat ik ook daadwerkelijk aan het werk kon, en Mike me niet om een work permit of paspoort ahd gevraagd. Het was uiteindelijk nog best gezellig die dag, zowel met de Indische Vrouw (die hoofdletter verdiende ze absoluut bleek na een tijdje, ze had in India gewoon haar Commerce degree!) als met Mike's vrouw, een prachtige Poolse, die ook nog eens superslim was. Aan het eind van de dag had ik 6 uur gewerkt, kreeg ik meteen cash geld, was Mike tevreden en kon ik met zelf verdient geld een metro rit naar huis kopen. Ook vroeg Mike me of ik meer opdrachten voor hem wou doen.

Nu net in een goed restaurant heerlijk Indisch gegeten, er een fortuin (20 dollar) aan uitgegeven, maar het ook volledig ZELF verdiend!

In betweener - Suiting his homeless suit?

Wouw. Ik zat net in een Starbucks te genieten van een warme koffie, ondertussen uit het raam te kijkend.
Het was vies, nat en koud weer met een keiharde wind, ´it´s shit´ zoals ze hier zeggen.
Uit de stoet voorbijgangers, allen met gebogen hoofden en hoge kragen tegen de dweperige regen, ging een man in pak met een hoofdband (Somalisch) en een aktetas ineens op een metro rooster liggen. Zijn suit had een cremewitte krijtstreep en was van dat diepglanzende blauw. De aktetas was van dik leer, evenals zijn duur uitziende boots. De hoofdband was versierd met diep rood wat mooi contrasteerde met zijn zwarte gezicht. Zo gekleed lag hij daar, worstelend met wat kranten om zichzelf tegen de kou en regen te beschermen. Maar doordat het zo hard waaide en regende, woeien de kranten stuk voor stuk weg, nat en waardeloos. Zo een tijdje worstelend tot hij eindelijk een fatsoenlijke ligplaats had, legde hij uiteindelijk zijn jas over zich heen en begroef zijn hoofd. Zijn dure leren boots staken er nog onderuit.
Zo lag hij voor een seconde of wat, tot hij zich omdraaide waarop alle juist verzamelde kranten in een keer onder hem weggwoeien.. over de straat heen, tussen het verkeer door.

Iets aan dit beeld, de wapperende jas, de wegfladderende kranten, of zijn gezicht dat enkel nog het ongeluk zag, was zo aangrijpend maar ook ongrijpbaar dat ik nu vol met vragen zit!

Misschien was hij in Somalie wel een belangrijk en machtig man, door een douane fout hier in Toronto gestrand, met geen weet van het technisch volle leven (en mogelijkheden biedende!) buiten Somalie?
Zou iemand hem door een simpel telefoontje kunnen helpen? En: heeft hij drie vrouwen?

19 October 2009

19/10 - Joy & Thankfulness!

Lieve vrienden en familie,


Voor allen: ontzettend bedankt voor alle liefdevolle, grappige en persoonlijke berichten via het blog, de e-mail, Hyves of FaceBook! Wanneer je zo ver weg bent van alles is het heerlijk om te merken dat er, ook al is er geen verjaardagsfeest om mensen helpen te herinneren, toch zo veel mensen zijn die aan je denken.

Mijn verjaardag hier was wat ik nodig had. Toen het hier twaalf uur 's nachts was (vanwege het tijdsverschil was ik toen eigenlijk al zes uur 18) ben ik met mijn fotocamera naar de haven gegaan. Ik vond het belangrijk om echt mijn verjaardag te beleven, en niet om met mensen die ik nog maar oppervlakkig ken een drankspelletje te doen. Vandaag geluncht met Sarianne, wat erg gezellig was. Daar aangekomen, realiseerde ik me weer even dat ik toch maar blij mocht zijn met de jaren hier. Niet iedereen kan dat beleven, zoals ex-collega Nadia (paar maanden terug omgekomen door een treinongeluk, 17 jaar). Ook realiseerde ik me, dat ik niet zo ver gekomen was zonder het vertrouwen en de sturing van een groot aantal mensen in mijn leven! Opgroeiend als een-ouder-kind (wat een mooi stempel!) heb ik eigenlijk nooit een vader gemist door mensen om me heen die ik onvoorwaardelijk kon en kan vertrouwen. Dus dank jullie wel, Moeder, Opa & Oma, Tammo, Navya.

En natuurlijk vertrouw ik al die anderen ook, en heb bovenal een geweldige tijd met ze!


BEDANKT!

17 October 2009

17/10 - Step your game up!

Ok. De laatste dagen ben ik niet goed bezig geweest. Geen culturele verschillen ontdekt, mijn Engels heeft een lelijk accent gekregen en de nieuwe mensen die ik ontmoet bestaan enkel nog uit een bepaald soort groep (meisjus).

Wat heeft hiertoe geleidt? De introductie tot het nachtleven hier, en op de een of andere manier op een kamer terechtgekomen zijn met drie (Australische) meisjes. En die gaan uit. Maar dan ook echt UIT. Duitsers bench-drinkers en coma-zuipers? Meet the Aussies: 20 tequila's per nacht. Waarom? Because you will have to have a legimit reason to NOT go, in stead of one to go. Deze jongerencultuur zit ZO vol met uitgaan, dat ze zelfs op hun twinstigste het nog stoer vinden om 'hammerd', 'fucked' (excuse my French) of 'laid' te zijn. Ik dus een wedstrijdje houden wie het meest kon drinken, Hollands trots verdedigen. No just joking :)

Om me in deze wereld in te leven (en: in leven te blijven) moest ik even de andere werelden verlaten, wat best eng was door wat ik al in Nederland heb gezien en meegemaakt. Hoe ze het doen weet ik ook nog niet maar hoe dronken ook, de meisjes komen altijd veilig thuis. Maar risico's dat ze nemen zeg, echt on-Hollands. Het probleem bij deze wereld is dat je er super controlerend in kan stappen, maar hun beleving niet volledig meemaakt; het volledig losgaan in de clubs, hun gezondheid daarbij loslatend. Maar als je er teveel in meegaat neem je zelf die risico's, gevaren die me te veel naar het leven staan om ze te accepteren.

Gelukkig leef ik nog, en gezond ook. Eigenlijk waren er weinig verassingen; ze leven volgens het party-image. Uitgaan, seks en drugs. Ze gebruiken aardig wat en er zijn veel undercover verslavingen, vooral onder de meisjes. Het duurde even voordat ik een serieus gesprek met zo'n meisje kon hebben, ze houden echt behoorlijk stevig vast aan hun droomwereld, maar toen ik dat kreeg werd alle verwachte ellende erachter zichtbaar. Geen fijne opvoeding, weinig liefde, enz. Ik zit nog een week met ze op de kamer, benieuwd wat voor week het wordt. Misschien kunnen we wat van elkaar leren :)

Net een ontmoeting met twee Groningers gehad! Ze waren hier voor hun bedrijf dat sneakers customized. Voor de jongeren onder ons: www.leyp.com. Voor de ouderen: sneakers zijn sportschoenen die voor dagelijks gebruik dienen, en customizen is het persoonlijk ontwerpen van designs voor de schoenen. Super aardige jongens, en fijn om weer even Nederlands te praten.

Maar voor nu beloof ik beterschap: actief een baan zoeken (resumee vandaag afgemaakt), en weer de normale wereld in.

De normale wereld. Waar die ook is!

15 October 2009

14/10 - Clubbing

En een prachtige avond uit gehad. Jessica (een meisje dat ik de avond van de 13e ontmoet heb), nodigde me uit om met haar vrienden mee naar de Club te gaan. Aangezien ik haar al een dag kende vertrouwde ik het natuurlijk volledig (nee hoor mam, twee biertjes was alles). Ze had een leuke vriendinnengroep... en erg leuke vriendinnen. De details van de avond zal ik jullie besparen, maar op de terugweg kon de kou ons niet echt deren. Ze heet Corene (ik hoop dat ik het goed spel), is 21, en komt uit Duitsland. Ze is vanochtend vroeg op weg gegaan op een roadtrip naar Montreal, richting de kou. It was fun :)

Over het uitgaansleven hier: er zijn zoveel homoseksuelen, inclusief de tenten! We hadden het geluk dat we twee Torontorianen bij ons hadden, en konden dus naar de goede tenten. Maar dan nog zaten er homo tenten tussen, ze vertelden ons dat er gewoon geen ontkomen aan is. Misschien moet ik er ook maar eens over nadenken... ehmm..... nee :) Voor de rest is het uitgaan ontzettend duur, je betaald voor wat biertjes zo 6/7/8 dollar per stuk, maar de Whiskey (Johnnie Walker) is dan weer goedkoop; een mix cola-Walker kost je zon 5,5 dollar.

Dus even aan het nachtleven hier gesnuffelt.. leuke ervaring.


Ondertussen speelt de gedachte ook steeds meer op om weer verder te trekken, ik heb het hier wel ongeveer gezien. Een leuke stad, maar erg hetzelfde. Misschien krijg je gelijk Navya, en moet ik de natuur in. We zullen zien! Heb in ieder geval nog een Hostel voor een week.


Eigenlijk een beetje een onsamenhangend stukje, maar ben nogal moe na vannacht, en moest vanochtend vroeg op staan want ik moest uitchecken. Excusez moi!


Tot later!

14 October 2009

In betweener - Nephew!

Ohja. Dit is een post voor sommige mensen (je zou ze neven kunnen noemen) die de verschillen willen weten (grote en kleine) tussen Holland en Canada; hier in Canada heb je nogal grote gebouwen en best wel veel hotdogs. Ook hebben nogal grote meisjes redelijk kleine rokjes aan, zijn er veel zwervers en weinig MacDonalds, is de Canadese Dollar minder waard dan de Euro, waardoor de prijzen hoger lijken dan in Holland, en zit de belasting nog bij geen enkele prijs in! De fooien zijn hier standaard 15 tot 20 procent, waardoor je meer betaald voor minder service. Nog meer over de meisjes; de nieuwe mode hier is het dragen van een legging zonder iets erover, wat ook meteen elk meisje hier doet.

Is dat ook weer duudlijk! Groeten aan jou, Nephew!

13/10 - Bye, bye, oh Miss Starbucks you're fly!

ZO lekker toeristig, maar toch een must: de CN tower. Vandaag met geweldig weer de stad vanaf het hoogste gebouw van de wereld bekeken. Foto's staan wel ergens in een map van Picasa. Voor de rest lekker uitgerust. Dat is ook wel even nodig, voelde me echt moe en zag vooral nog de negatieve kant van dingen en mensen. Nu heeft de wereld alweer wat meer kleur, ook om het meisje bij die ene Starbucks. Pfoei, potjandorie! Ze werkt kennelijk in m'n favoriete (sinds vanavond) Starbucks, en uiteraard is zij de barista (degene die de koffie's maakt, de hoogste in de Starbucks rangen dus). Ze maakte me al een heerlijke koffie, na gevraagd te hebben of ik een Mild of Bold wou. Voor mijn 'Bold' antwoord had ze een vrolijk riedeltje over: 'Good, real man should drink Bold!'. Ze lachte hierbij zo innemelijk (ondertussen bezig met de koffie) dat ze hiermee meteen m'n bewondering had. Ze is wat kleiner dan ik, zwart haar in een paardenstaart achterop haar hoofd (die swingt als ze omkijkt), en een lok zwart glanzend haar langs haar gezicht. Een lip piercing die normaal bestemd is voor emo's en mensen zonder uitstraling gaf haar uitstraling juist de rough touch. Ze had de prachtige air over zich dat ze volledig op leek te gaan in haar bezigheden, maar toch plotseling met een stralende lach naar je op kan kijken wanneer je langs loopt. Na het krijgen van mijn koffie heb ik een tijdje zitten internetten. Bij het weggaan wat snelle chit-chat, niets van betekenis. Op weg naar het hostel kwam ik er echter achter dat ik mijn sleutels kwijt was (ja, echt!), dus besloot ik terug te gaan om te kijken of ze daar lagen. Helaas was dat niet het geval, wel kreeg ik een erg leuk praatje van d'r! Ze lachte veel, komt uit Guatemala, en gaat vrijdag naar Frankrijk. Waarom daarheen? 'Just 'cause'... She is peeerfect!! Voor wanneer mijn sleutels gevonden zouden worden moest ik mijn naam en nummer op een briefje schrijven. Dat nam ze met haar mooie ogen in ontvangst, om er een blik op te werpen, waarna ze in lachen uitbarstte. Nogal verbaasd vroeg ik wat er aan de hand was, waarop ze volledig spontaan uitriep: 'your handwriting is SO ugly! Is that a letter or a number!?'. Waarop ze meteen eraan toevoegde dat ze het zo niet bedoelde. Maar oh, hoe leuker kan ze nog worden! Ze zei dat ze hoopte dat mijn sleutels gevonden zouden worden, waarop ik natuurlijk een gevatte opmerking in de trant van 'it would be worth the effort to lose my keys, if you can show me around town once' had moeten maken, maar ik kreeg de ingeving op dat moment niet. Nogal in de wolken verliet ik de Starbucks, met een mooie gedachte om mee naar huis te lopen. Natuurlijk vond ik mijn sleutels op mijn kamer, gewoon vergeten... Bye, bye, oh Miss Starbucks you're fly!

En nu voor alle bezorgde mensen die denken dat ik halsoverkop verliefd raak en ze me beroofd na een mooie avond: I WOULDN'T MIND :) Goeden' nacht!



Maybe she'll call, maybe she won't. Either way, she made me a colorful day..



13 October 2009

In betweener - I'm ann Aarrrtisst!

Een ding waar ik nogal een hekel aan begin te krijgen. In de Hostels zit een bepaald soort groep backpackers waarvoor alles ´easy´,Italic ´buddy´ en ´awesome´ is. Zij respecteren iedereen, zolang iedereen maar volgens hen ´easy´ regels leeft... In principe een soort sekte, dus. Nu zou het niet zo irritant zijn als ze niet zo´n stempel op de algemene leefruimtes zouden drukken, en iedereen mee proberen te krijgen naar Pub´s voor drinkgala´s (het soort gala waar iedereen op een gegeven moment een jurk aanheeft, ook de kerels). Deze mensen zijn 'artist' (geen artist, maar aarrrtisst) van beroep, hoeven de hele dag dus niets te doen behalve artistiek zijn. En daar zijn ze dan ook wel weer goed in, acteren gaat hun stuk voor stuk behoorlijk aardig af. De Hostels zijn hun thuis (ze leven er werkelijk, jaar in jaar uit), en dat laten ze duidelijk merken ook. 's Anderdaags zaten we met een groepje te praten en luid te lachen, tot er een aarrrtisst naar ons toe kwam of we ook iets minder noise konden maken. Tuurlijk, als hem dat stoort! En logisch ook dat hij daarna met zijn mede-aarrrtisst-en luid gaat zitten doen! Het is tenslotte ZIJN huis. Wish I would be one of them...


12 October 2009

Pictures available!

11/10 - Jesus walking...

Vandaag afscheid van Gary genomen. Nog een mooi detail over gister: hij had nog een bed vrij in zijn kamer (een aparte), maar ik kon er niet slapen omdat zijn vrouw dan 'door het dak zou gaan' (ze zit in Duitsland). Zo katholiek zijn ze daar dus. Er was gelukkig nog een kamer vrij in Global Village, een hostel. Daar aangekomen was er een jongen achter de Front Desk die al niet veel zij vanaf het begin. Hij vroeg mijn passpoort voor de computer, waarna hij me vertelde dat ik hier niet kon blijven, 'Buddy' (soms buddy-en mensen je hier op zo'n vervelende manier- dan zou het relaxed moeten zijn, maar dan is het eigenlijk gewoon denigrerend..). Ik vroeg waarom, en hij zei dat ik 18 moest zijn- wat ik over 8 dagen wordt. Na een discussie met hem werd ik zo pissig dat ik me zonder nog iets te zeggen heb omgedraaid en weg ben gegaan, en een vernietigende recensie op een grote Hostel website achter heb gelaten. Wat een prick. Na een tijd zoeken kon ik een single room voor 55 dollar krijgen, 's avonds nog met Sarianne afgesproken wat best leuk was. Nu ontzettend moe van het verkassen en zoeken. De blogs van afgelopen dagen (terwijl ik dit schrijf is het 12 oktober) zijn misschien wat rommelig geschreven, maar ik ben nu echt echt echt moe en zat van alle gebeurtenissen afgelopen dagen. Dus de leuke stukjes komen weer vanaf morgen ;)


Take it easy!

10/10 - Into the Ghetto!

Goedendag ee'm!

Wat een dag was dit. Overdag niet veel gedaan, 's avonds des te meer. De mensen die de 10e op het blog gekeken hebben zullen al wel gezien hebben dat het moeilijk was om een slaapplaats te vinden. Nou, DAT WAS HET! Om ongeveer 10 uur 's avonds zat ik nog steeds in een Starbucks (Gary was er op een of andere manier ook nog steeds, terwijl hij niet veel toevoegde, enkel verpeste, zie verderop). 's Middags had ik al alle respectabele en minder respectabele Hostels gebeld, maar ze waren allemaal vol. Bij de Starbucks waren twee meisjes aan het werk van mijn leeftijd (20 ofzo), die erg behulpzaam waren. Ik had via hen iets kunnen regelen, als die *^%&*) Gary er niet tussen was gekomen. De meisjes waren bezig met vrienden bellen of ze Hostels wisten of slaapplaatsen, en eentje begon zelfs al over haar bank. Ik was allang blij met een bank, en dat via een veilige medewerkster van de Starbucks, die er ook nog eens goed uitzag. Maar net toen ze erover begon, stapte de medewerker van God naar voren en mengde zich (op een veel te formele manier) in het gesprek door te vragen of het wel veilig was.... NNNNGGGGHHH. Ik kan niet precies uitleggen hoe hij het deed, maar zijn vragen gaan ongeveer zo; *stap naar voren, hoed afnemen* Could i asked y0u just a thing? *vinger op z'n mond, 'bedenkelijke positie aannemen'* 'Where you would like to send Rasmus' *nu wijst hij met zijn vinger naar degene tegen wie hij praat* 'Would that be SAFE??'. En eigenlijk was ik een beetje bezig met werven, al deed ik het nu niet voor een goed doel maar voor een slaapplaats, en altijd goed op zo'n moment is een flow. En dat waren die meisjes (met mij helpen) totdat hij zich op zo'n manier in het gesprek begon te mengen. En wat ik net beschreef deed hij niet eenmaal, maar meerdere malen op verschillende manieren. Op een gegeven moment heb ik hem maar naar zijn hotel gestuurd, wat nog aardig wat moeite kostte. Zo zie je maar weer dat je zelfs van iemand die enkel goede bedoelingen heeft (want dat heeft hij), ook nog erg last kan hebben. Toen hij eenmaal weg was ging de Starbucks bijna dicht en had ik nog geen slaapplaats, de meisjes waren wat terughoudender geworden omdat ik zo'n creep bij me had. Snel op internet zoekend ontdekte ik een kamer voor 35 dollar per nacht, met van alles erop en eraan. Ik snel bellen, de man klonk erg vriendelijk en vertelde me het adres en bij welk metro station ik uit moest stappen. Een van de meisjes waarschuwde me al, het is geen goede buurt. Ik er toch heen, want ik moest wat. Daar aangekomen bleek het zo slecht te zijn (de 'B&B bleek in een soort Bijlmer-flat te zijn, gewoon particulier)., dat ik verderop ben gegaan naar een Motel. Dat was nog een hele reis door slechte buurten, maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Het Motel bleek zo vies te zijn dat ik boven de deken heb geslapen met een tafel voor de deur. Wat een dag.....

9/10 - May God bless you!(?)

Vandaag eerst ontbeten met Gary de piloot, hij wordt steeds katholieker! Ook steeds meer opdringender, hij wil volgens mij mijn ziel redden. Ook alle dingen waar hij me mee helpt doet hij volgens mij eerder uit een soort plichtsbesef dan uit overtuiging. Want de katholieke kerk schrijft immers charity voor.. Anyway, hij is wel aardig en ik kan kleine praktische reis-dingetjes van hem leren. Elastiekje om je portemmonnee, als je goede info wilt hebben ga dan naar de conciërge (dat is hier de Front Desk medewerker) van een duur hotel, enz. Na het ontbijt een tijdje op internet wat dingen uitgezocht, 's avonds met Gary naar de Holy Mass en een koor geweest. Hij is echt super gelovig, bijna dogmatisch. Zijn obsessie om alles volgens het geloof te doen gaat zo ver dat het niets meer met God te maken heeft (hij vindt klappen na een concert in de kerk bijvoorbeeld niet goed, dat maakt God boos), maar met een soort persoonlijke obsessie om ergens bij te horen. Hij heeft een katholieke opvoeding gehad, maar vertelde me dat hij vanaf zijn 32e een 'actieve' beoefenaar is. Misschien is er iets ergs gebeurt in zijn leven, of is hij altijd erg alleen geweest. Na het concert eten gehad, daarna op zoek naar een slaapplaats. We moesten door de gay neighberhood heen, iets wat Gary niets zinde ('there you've got some... may God have Mercy on them', een uitspraak die me nogal ziek maakt. Als die God zo goed is, laat hem dan even lekker uit de hemel tuimelen als hij geen respect heeft voor hoe mensen zijn!!). Ok de homo's waren ook nogal erg homo, en probeerden contact met je te zoeken. Maar dat is nu eenmaal wat zij gewend zijn te doen in die buurt, laat ze lekker blij zijn en hun gang gaan zeg. We konden een B&B vinden om te slapen, had een prachtige kamer voor helemaal mezelf! Hier woonde ook Jessie, de huiskat. De eigenaar bood me de volgende ochtend aan om een resumee op te sturen, daar hij nog een assistent zocht.

10 October 2009

10/10 - Wanna sleep?

Het echte dagverslag van gister, 9/10, en van vandaag blijven nog even uit bij het gebrek van het vinden van een slaapplaats. ALLE enigszins fatsoenlijke Hostels zitten vol, Hotels zijn alleen nog te krijgen vanaf 200 dollar per nacht, and B&B's zitten vol. THANK YOU, Thanksgiving!! Gelukkig kan ik lekker gratis bellen met mijn Skype, dus ik ben de hele stad aan het afbellen. Verder schakel ik al mijn tot nu toe verzamelde contacten in, en vraag aan iedereen die hier naast me in de Starbucks komt zitten of ze een slaapplaats weten. What else to do? Ik kan no0g in een Hostel terecht waar in de recensies stond dat er enkel drugsdealers en prostituees zitten, of een slaapzak kopen, houdt je warm in een metrostation... WHOEHOEEEE!


9/10 - Love love love...

Now I know the meaning of true love.... The world can't go to sleep anymore 'cause she gives so much light...

I'm in Love!! Her name is Jessie... and yes, she IS quite hairy, and I will totally agree, she IS chubby. But she also has eyes that reflect the most light grey, and feet that barely touch the ground when she fly's over to me. OH! love's got me!

My love here is living on www.mcgillbb.ca , and has never seen the outside world. She's sitting besides me now while I'm enjoying my breakfast, and longs for every crumb I accidentaly drop.

08 October 2009

8/10 - Rolling up.

Dag,

Geweldige dag gehad, eindelijk weer wat uitgerust. Geweldig hoeveel mensen meteen (soms zelfs al na een paar uur) reageren op de blog! Bedankt daarvoor! Nu weer genoeg klefheid.

Gisteravond nog een paar uur met de andere drie jongens van mijn kamer gepraat; een Spanjaard, rond de 40, beetje vreemde man. Een Israeli, rond de 22, aardige jongen, en een Vancouveriaan die niet veel sprak. De Spanjaard bleef vanochtend nogal kleven, we moesten allebei uitchecken. Toen we naar buiten liepen begon hij dat hij nog wel een hostel kende, waarop hij me meenam naar een nogal sheby geval. Ze waren echter vol (hij had voor zichzelf gereserveerd) waarop hij aanbood om voor mij te betalen als ik op de sofa kon slapen. Heb maar bedankt voor de eer (het Engels kent daar een mooie uitdrukking voor: 'thanks, I'm fine', wat ongeveer hetzelfde is als 'Fuck off'), en ben weer lekker in mijn eentje verder gegaan. Heb zo'n twee uur bij de Starbucks gezeten; geniaal. Je koopt een coffee, size 'Van', krijgt een halve liter koffie en draadloos internet voor zo'n twee uur. Na de twee uur lekker internetten (ge-Skyped met Opa & Oma en m'n moeder) stuiterde ik de zaak uit (m'n handen trilden van de caffeine) de straat op.

Een gezellige lunchafspraak met Sarianne (girl from the airport) volgde, ze wist gelukkig een zaak met healthy food, iets erg zeldzaams hier. Het is ZO moeilijk om hier enigszins gezond te eten!! Als je honger hebt staat er altijd binnen 100 meter een hotdog stand, alles (zelfs de Indiers, Turken, enzovoort hebben hun gerechten erop aangepast) wordt gegrilled of gefried, en als ze het een keer koken gooien ze er maar extra vet bij omdat hun maag anders niet snapt dat het eten is. Gisteravond was ik bij een 'healthy' Greek: een wrap met enorme (redelijk magere) stukken kip, en een salade met 'extra olive oil'. Ongelooflijk.

Sarianne was bezig met het zoeken naar werk, ze heeft immers een Work & Travel. Ze vertelde dat een aantal van haar vrienden hier illegaal werken, bij o.a. coffeeshops (als het maar een prive keten is). Een nieuwe missie voor me dus.

Eentje die ook wel nodig is, want het geld gaat hier hard. Per nacht betaal je voor een 4 persoons dorm ongeveer 30 dollar, soms moet je eerst lid worden van een Hostel keten voor ongeveer 25 dollar. Als je niet oppast ben je voor ontbijt, lunch en dinner 20 dollar per keer kwijt.dus dan zit je al op 90 dollar per dag. Het eten kan goedkoper, maar dan moet je er echt tijd in stoppen. Dan zit je meestal op zon 6 a 8 dollar per maaltijd, nog steeds een aanzienlijke dagelijkse post.

Om dat geld probleem op te lossen (als ik zo doorga kan ik na een maandje weer terug), wil ik dus werk vinden, en het liefst gratis onderdak. Couchsurfing.com helpt me hopelijk bij het gratis onderdak, een website waar je op mensen hun bank kunt slapen, en ze laten je de stad vanuit een bewoner zien.

Het Hostel waar ik nu zit, Hostelling International, is behoorlijk luxe; je hoeft de badkamer maar met 3 anderen te delen, tv op de kamer (4 personen per kamer), en goedkoop eten. Ontbijt kan je zelf samenstellen en kan gaat van 1 tot 10 CD, avondeten was gezond en goedkoop met 6 nog wat CD. Nog een ding hier: ze vermelden de taxes nergens bij. Nogal irritant, als je precies wilt weten hoeveel iets je gaat kosten.

Dit was 't weer, ga even een potje poolen met een Australier van m'n kamer, wat mailtjes beantwoorden van de Spanjaard (die dude blijft plakken), en een berichtje op FaceBook van de Finse Sarianne... het leven is mooi!!

Edit: geweldige pokeravond gehad (no mum, just pennies and nickels) met 5 andere gasten. En een geweldige kokkin hier.. whoe! Morgenochtend breakfast met Gary (de piloot).


Take it easy!

7/10 - Getting the feeling

7/10
Ontbijt bij het hostel gemist dus op zoek naar een eigen. Na lang zoeken maar ontbeten bij een eettentje; easy way egg (zacht gekookt) met bacon, toast, potatoes en sausages. Prijs: 16 CD!! Later op de dag een notebook gekocht, een Asus Eee pc. Fijn ding, en overal in de stad zijn wel draadloze netwerken te vinden. Voor de rest niet veel gedaan, ik moet nog erg wennen aan hoe je je hier verplaatst, en vooral aan de beperktheid van mijn netwerk hier. Als je thuis iets nodig hebt kan je iemand opbellen, mailen, enzovoort. Hier ken je gewoon geen mensen, nummers, adressen, straten, vervoersprijzen, buslijnen, zelfs de taal ken je niet volledig! Erg uitputtend, maar een leuke uitdaging om te overwinnen. Let’s face the challenge!! Sarianne mailde vandaag nog voor een afspraak morgen.


6/10 - Starting up the ride!

Hello Everyone,

Starting up… het is heerlijk en vermoeiend! Mijn reis, gestart op 6 oktober 2009, is nu nog maar kort bezig, al lijkt het alsof ik al tijden weg ben. Zóveel indrukken, en zó weinig houvast.. Geen netwerk van mensen en dus mogelijkheden en zekerheid meer. Wel onbeperkte nieuwe mogelijkheden om mensen te leren kennen en van ze te leren.
Rond 11:30 am Nederlandse tijd vloog ik van Schiphol naar Heathrow. Voorspoedig vluchtje. Daar aangekomen had ik anderhalf uur overstaptijd.. meer dan genoeg. Tot ik bij de customs aankwam. Natuurlijk had ik mijn zakken bij het inpakken niet goed gecheckt, want wie doet er nu aan een goede voorbereiding, he. Dat is voor losers! Heel handig had ik een zakmes bij me, waarop ik er bij de douane uitgepikt en gearresteerd werd. Eerst nog overtuigd van mijn goede bedoelingen dacht ik dat ik dat de politie wel even uit kon leggen, en ik met een handdruk en een lach (‘ik zal me eerst even voorstellen’, Arie, Wg, Pete) vrolijk op het vliegtuig zou stappen. Maar dan moest de politie wel eerst komen... drie kwartier heb ik staan wachten, zonder paspoort of boarding ticket (in beslag genomen). Uiteindelijk aangekomen zagen de twee vriendelijke agenten ook wel dat ik geen terrorist was, en kon ik naar het vliegtuig. Avontuur #1!
Tijdens de zeven uur lange vlucht Heathrow-Toronto zat ik naast een burgerlijke vrouw (‘so you’re going a year by yourself.......riiiiiiiiiiight..... so you don’t have a girlfriend?’), dus dat was nogal saai. De eerste top view toen we over Toronto vlogen was eigenlijk nogal herkenbaar; van de langgerekte lichtkleurige straten tot aan de gele schoolbussen, alles was precies zoals je in de Hollywood films ziet. Op het vliegveld kwam ik eerst een doorgewinterde reiziger tegen, een typisch Amerikaanse. Toen hij langs onze rij kwam lopen had hij voor iedereen een opmerking klaar: ‘YOU are great, and YOU are lovely, and YOU are gorgeous, oh and YOU ARE SO SPECIAL!’. Een klein kijkje in de toekomst; als ik terug kom ben ik net zo’n irritante eikel. Of extravert, zo mag je het ook noemen. We hadden een kort gesprekje over wiet en prostituees (hij noemde ze iets anders). Hierna raakte ik in gesprek met een meisje, Sarianne. Ze is Fins, en heeft een work & travel voor een jaar. Ze gaf me wat tips en haar e-mail, waarna we weer uit elkaar gingen. In de bus kwam ik een Amerikaan tegen die nu in Duitsland woont, hij heet Gary. We zochten samen de weg naar de binnenstad, onderwijl hoorde ik dat hij piloot bij Ryanair was, nu ontslagen. We gingen samen wat drinken, hij moest alleen eerst inchecken bij het hotel. We gingen een super mooi hotel binnen, waar we (ook ik) door zijn pak als koningen behandelt werden. Nadat hij een half uur naar zijn kamer was geweest (de vrouw moest gebeld worden) gingen we naar een eettent. Daar leerde ik zijn ‘wereld’; hij vloog voor de prijs van economy class in business class hierheen. Hoe? Door manieren te kennen. Hij was erg bezig met hoe je netjes overkwam, en gaf me allerlei handige tips. Verder was hij een redelijk strenge katholiek. Een erg aardige man, aan het eind van de avond wisselden we e-mail uit, en maakten een afspraak voor vrijdagochtend ontbijt. Na afscheid genomen te hebben was ik al erg moe, het was in Nederland een uur of half 4. Snel een hostel opgezocht (Canadiana, Widmer St) en lekker gaan slapen (quatro room, 30 CD).

07 October 2009

'Rasmus On The Run'

Het brave inleidinkje: deze blog houd ik bij omdat ik een reis maak. Het maken van die reis intresseert kennelijk mensen thuis, die het via deze site bij kunnen houden. Ook orden ik hier mijn eigen gedachten en gevoelens. Soms zal ik zin hebben een smeuig stuk met allerlei details te schrijven, soms enkel wat feiten. Please leave your comment: graag wel inhoudelijk commentaar, zoals over de schrijfstijl, gebeurtenissen of nieuwtjes van thuis. Liever geen loze kreten als 'veel plezier', ik doe ook mijn best jullie inhoudelijk op de hoogte te houden. Hopelijk heb je iets aan het lezen ervan! Take care!