19-10-2010 - 19

Un dia bonita, aki na Korsou!

Beste vrienden en familie,

Na een heerlijk jaar, vandaag een prachtige dag. Met een paar vrienden eerst op het strand gelegen, de zon van dit jaar in de zee zien zakken. Daarna vinger likkend lekker wezen eten en dobberen in een zwembad. Het lijkt me gisteren dat ik vorig jaar een vergelijkbaar berichtje zat te typen in Toronto. Toch is er een wereld van verschil; dit was een jaar waarin zoveel gebeurd is, waarin zoveel dingen op mij af zijn gekomen en waarin ik zoveel dingen op heb gezocht, dat er geen sprake meer is van dezelfde persoon.

De verhalen van die tijd terug lezend (http://rasmusontherun.blogspot.com/2009/10/2210-finally-work.html), sta ik perplex wat een ontwikkeling een mens kan doormaken in een jaar, maar ook hoe gebeurtenissen iemand met zo'n kracht kunnen vormen. (Voor in de kroeg) heb ik natuurlijk een paar stokpaardjes, sterke veralen uit Toronto. Al of niet aangesterkt, (hoe leuker de vrouw hoe eerlijker het verhaal), dat zijn wel de momenten geweest waarop ik dingen heb geleerd die mij de beslissingen laten nemen vandaag de dag.

En ik ben best tevreden met mijn beslissingen. Er zitten een paar (lachwekkend) slechte tussen, maar door de bank genomen evalueer ik de meest belangrijke, en leer ervan. Zakelijkheid is nieuw, maar probeer dit te blijven combineren met aandacht voor de mensen om mij heen ('de mensen om mij heen'; isolated or surrounded?), en oprechte eerlijkheid. Een illustratie hiervan: een paar maanden geleden kwam er een nieuwe huisgenoot in de lege kamer. Na een maandje had hij geen geld meer voor de huur. Ik kwam die avond thuis van mijn werk, en vond een hangeschreven briefje op m'n bureau waar hij zijn schaamte en excuses in uitdrukte. Ernaast lag een stapeltje 'gadgets', onder andere een PSP spelcomputer enz. Als compensatie voor de geleden schade. Na even met hem gepraat te hebben spraken we af dat hij in ieder geval de periode kon blijven die hij betaald had, als betaling voor de stroom zou ik een van zijn spelcomputers verkopen. M'n beste neef omschreef de situatie treffend (citerend): 'De rasmus v zo'n jaar terug had iemand het voordeel vd twyfel gegeven en geprobeerd 't goeie in iemand te zien. Zo van 'komt wel goed', 'loopt wel los', 'de wereld is mooi, laten we lekker samen psp'en tot de zon komt'.Voor de huidige situatie heb ik de juiste balans gevonden; op naar nieuwe situaties waar weer andere vaardigheden nodig zijn!

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben ontzettend dankbaar en tevreden met afgelopen jaar, en sta klaar voor een nieuw jaar met geweldige uitdagingen en mensen! Mijn gegronde dank aan de mensen die mij altijd hebben ondersteund met een luisterend oor en perspectief veranderende raad, op elke tijd van de dag! Volgend jaar zal hier geen berichtje meer staan; september 2011 studeer ik in Groningen. Tot die tijd sta ik open voor nog meer spannende, grensverleggende banen, vrienden en vrouwen!

Hartelijke dank voor iedereen die via welk medium dan ook iets heeft laten horen!

Overstroming

Update: hele huis overstroomd. Op Cura regent het 20 minuutjes (serieus, 20 minuten!!), en de straten en huizen overstromen. Tot m'n knieen in het water op straat, 10 cm in het hele huis. Voormalig Nederlands kolonie!? Kennelijk waren de geniale Nlse architecten te druk met hun eigen polderlandje uit te breiden. Conjo's.

Ik zwem even naar de buren, ajo.

Ps. Leuk vooruitzicht by the way: het echte regenseizoen moet nog beginnen. Zandzakken hamsteren!

Wanneer ontwikkel JIJ je?!

Beste lezers,

Na een lange tijd stilte, toch weer even een berichtje.

Zit nog steeds op Curacao, Bon Bini (=welkom in 't Papiaments) in de Tropen. Bijna acht en halve maand onderweg, besluipt het verlangen naar goede vrienden, lieve familie en een broodje gezond van de Bakker Bart mij zo nu en dan.

In een paar zinnen mijn huidige leven hier: ik werk veel. Als hoofdbaan ben ik Office Manager Curacao (met een aan te sturen kantoor van precies 1 persoon: moi) voor een debiteurenbeheerorganisatie. Waar komt dit op neer: ik krijg een lijst met namen, bijbehorende contactgegegvens en schulden, die ik in. Veelzijdig werk, en ik ben er dankbaar voor dat ik deze kans op zo'n leeftijd heb gekregen. Aan een kant is het een beetje een cowboy baan hier, aan de andere kant is het veilig genoeg. Het gaat uitstekend, mijn commissie begint meer dan een modaal maandsalaris te worden. Verder werk ik nog voor de afwisseling 2 daagjes per week bij een eetcafeetje, genaamd De Tropen. Een leuk stekje, eet er zelf praktisch iedere avond. Na met ruzie vertrokken te zijn uit ons vorige appartement, wonen Kees en ik nu in een leuk huisje met veel ruimte. Ik ben er zelf erg blij mee, en heb voor het eerst sinds maanden het gevoel dat dit mijn huis is, ipv een dak boven mijn hoofd. We gaan regelmatig met een van de koks van de Tropen een avondje pokeren of poolen. Het poolen blijkt trouwens een lucratieve bezigheid wanneer er dronken Amerikanen rondlopen, waar we altijd veel lol mee maken. Dit is mijn leven, feitelijk.

Nu de backstory: hoe is het nu eigenlijk om hier te leven? Zeker kijk ik later op deze tijd terug als 'Tropenjaren'. De dagen zullen in het romantische daglicht worden gesteld van hitte, mooie stranden, excotische vrouwen. Natuurlijk, ik geniet. Maar daarnaast zijn er ook zaken waardoor ik hier niet zou willen blijven. Ten eerste, je zit op een eiland. Naast de geografische beperking dat je in twee uur het eiland kan doorkruisen, slaat dit ook door naar de mentaliteit van de inwoners. Waar wij in Nederland gewend zijn dat Bakker Bart een Italiaanse bol knapperig en vers maakt, zijn ze hier tevreden met een spons. Ondanks dat wij ze zelf nooit hebben verbouwd, gebrand, gekookt of gebakken, weten we in een veel hogere mate dat tomaten rood en zoet gekweekt, koffie vers gebrand, pasta 'al dente' gekookt, en een brownie 'fudge' gebakken moet worden. Nederlanders importeren producten en streven naar de originele kwaliteit, terwijl hier genoeg wordt genomen met een aangepaste versie. Dat is op het hele eiland zo, en hier valt moeilijk aan te ontsnappen.

Naast de mentaliteit van de inwoners, is ook hun cultuur erg beperkt. De huidige lokalen zijn een mix van 75 verschillende culturele stammen uit Afrika. Originele Indianen zijn niet meer te vinden. De Afrikanen zijn hier als slaven bijeengebracht, en hebben hier lang genoeg onder het juk van voornamelijk Nederlanders gewerkt om een cultuur te creëren die op onderdrukt worden is gebaseerd. Zo bestaat de Tula, een naam die zowel het muziekinstrument als de zang en dans aangeeft, hier nog steeds. Het is een protest tegen 'fouten in de maatschappij', wat echter vaak uitmondt in gevechten. Over achterlijk gesproken: klaag je over een probleem, maak je zelf een ander. Een culinaire favoriet is Tata, geprakte bonen met een plakje kaas eroverheen. Ik zei favoriet, geen verfijning. Literair is er opmerkelijk we'll wat te beleven, met een paar goede schrijvers. De taal is een bijeenraapsel van Afrikaans, Spaans, Nederlands en Engels, en kent nauwelijks meervouden, verschil tussen hij/zij, en heeft primaire, nogal harde klanken. Voorbeeld: 'ik ga naar huis' wordt in Papiaments ' mi ta bai na kas' (uitspraak: MI tA BaI NA Kas, elke medeklinker volledig gearticuleerd).

Ik ga hier even wat dieper op in om jullie een indruk te geven van de armoede in het dagelijks leven. Met elk van jullie lezers kan ik waarschijnlijk een zinnige discussie hebben over een politiek standpunt, een manier van werken of simpelweg over een conflict, zonder dat wij elkaar onmiddellijk naar de haren vliegen. Hier kan je dat vaak niet. Dat is na een tijdje erg vermoeiend, omdat je a) constant op je veiligheid moet letten en b) je zelf niet meer gestimuleerd wordt om na te denken. Als ik bijvoorbeeld over straat loop en flirt met een Antilliaans meisje. 10 tegen 1 dat er een jongen agressief komt doen. En dat is toch wel zo vermoeiend. Want je moet de situatie onder controle houden (terwijl, alsjeblieft, dat meisje IS je vriendin/eigendom niet, dus GA gewoon verderop spelen), maar je krijgt er niets voor terug.

Iets proberen te veranderen is een heilloze missie, mede door het ontbreken van adequate steun door de overheid. Er zijn hier bijvoorbeeld twee gemeenschappen die nog steeds leven met het idee dat incest de manier is om je voort te planten. Deze families leven in uitgewoonde krotten, tussen de ratten, vuistgrote kakkerlakken en hun eigen uitwerpselen. Ze zijn mismaakt, gaan niet naar school en hebben seks voor geld, vaak met mannen die er zieke fantasien op na houden. Vanuit de mainstream samenleving bestaat er woede en afkeer naar deze mensen toe. Maar he, wat zou JIJ doen, als je vader je oudste broer is, en je met hem dezelfde moeder deelt (denk daar even over na)? Je nooit naar school bent geweest? Je zusjes niet eens een onderbroek dragen uit praktische overwegingen? Onontwikkeld zijn ze! En daar moet de overheid iets aan doen. De overheid, die de taak heeft al haar burgers te beschermen, ook tegen onwetendheid.

Aan de andere kant is het interessant te zien hoe de evolutie zijn werk weer doet, of hier juist achter blijft. Wij, als klein deeltje van een groot continent moeten ingenieus zijn om te overleven. Wanneer wij een Italiaanse pizzeria opzetten, doen wij dat hygienisch, bakken wij flinterdunne bodems en dat voor een lage prijs. Anders red je het immers niet! Hier modderen ze maar wat aan, gevoed door een stroom toeristen die hun geld achterlaten.

Wel wil ik even opmerken dat natuurlijk ook in Nederland het allemaal niet zo rooskleurig is als ik schets, maar het verschil is toch aanzienlijk.

Er zijn ook positieve voorbeelden van Antillianen die zich uitstekend hebben ontwikkeld en ambitie hebben. Zij lopen juist weer tegen een muur van vooroordelen over hun volk op, die hen het leven weer zuur maakt. Nederlanders kunnen in deze gevallen ongelooflijk arrogant zijn (ik maak even een speciale vermelding voor het bulk van de makelaars hier: schaam jullie! Samen met Joran vd Sloot in een Peruaanse gevangenis!).

Ach ja, en dan ben ik zo al weer een aantal alinea's verder. Een beetje rommelig verhaal, ik hoop dat jullie toch wat van de sfeer meepakken. En als laatste heb ik nog een klein scenariootje voor jullie met een vraag, die je jezelf kan stellen of waar je een reactie op kan geven.

Op het oosten van het eiland ben ik betrokken bij huiswerkbegeleiding voor kinderen uit over het algemeen kansarme gezinnen. Deze kinderen willen niet leren, geen Nederlands spreken, slaan, schoppen, en spugen, schelden, begrijpen niet wat respect is, komen nauwelijks boven AVI-leesniveau 1 uit, zijn kortom een ramp. Ze willen later thuis zitten met wat goud in hun mond, een Blackberry en een dikke auto. Maar niet werken. Hoe ga je nu zo'n jongen een voorbeeld geven, hoe maak je hem duidelijk dat hij meer kan, en dat het mogelijk is?! Waar is het toverwoord, de speech die hen allemaal in een klap geneest van de drang naar zelfdestructie? Ik probeer het al maanden, maar God wat is het lastig. Ik zie graag jullie commentaar tegemoet!

Saludos!

Ps. Hartstikke bedankt voor iedereen die de laatste tijd wat heeft laten horen via een reactie hier, een berichtje op MSN, een e-mail, of wat dan ook!

13/04 - Job

En yess, ik heb de nieuwe baan!

Voor een debiteurenbeheerbedrijf ga ik hier op Curacao schulden innen. Ik krijg het account van een van de twee leidende telecombedrijven onder mijn hoede, een totaal te innen bedrag van vele (vele) duizenden guldens.

Van elke gulden die ik in krijg ik een aanzienlijk percentage, waardoor mijn totale commissie aan het eind van deze opdracht over de honderd duizend gulden heen kan gaan!

Nu ga ik eerst maar eens even hard werken en daarna afwachten wat er daadwerkelijk binnen gaat komen, om daarna een echt feest te gaan vieren. Maar toch, de mogelijkheid is er!

Vooruitzichten hier zijn dus geweldig qua baan. Voorzichtig zat ik erover na te denken wat ik met zoveel geld zou doen als ik het zou hebben... Een huisje kopen? Doneren?

In ieder geval ga ik de komende tijd veel leren, en hard werken! De eerste maand heb ik nog eventjes 3 banen omdat het werk met commissie is, en de eerste maand er dus nog geen inkomsten zijn. Dus nog even schipperen tussen Lobster House, De Tropen, Debiteurenbeheer en als laatst het vrijwilligerswerk, om me daarna rustig te kunnen storten op 1 baan.

De groeten vanuit de tropen!

01/03 - Rockin' that shit

O djeez. Ik heb een nieuwe huisgenoot: een spierwitte rocker met tourshirts aan, hij laat kruimels zware shag op de ontbijttafel liggen, maakt mijn wc-papier op zonder nieuw te kopen, en heeft als kadootje een stevige, paar jaar oude zweetgeur meegenomen. Waarom nu weer geen mooie vrouw, maar een nerd met problemen?? Ik stond verdulleme de nacht voordat hij kwam om 5 uur 's ochtends het huis schoon te maken, in de veronderstelling dat er een mooie vrouw zou komen.

01/03 - Gelijkheidsdrang

Die Nederlandse drang naar gelijkwaardigheid... juist of te ver doorgeschoten?

Een van mijn banen is bij een erg Nederlands ingesteld restaurant, 't Klooster. Zowel de meeste IKEA meubels als de medewerkers zijn vers uit Nederland ingevlogen. En waar 'wij' zijn, bestaan er regeltjes. Express in de kleine vorm, want overal ter wereld zijn regels. Nederlanders maken alleen vooral regeltjes, te verstaan: regels voor elk klein dingetje. Zo is er bij 't Klooster vastgesteld dat er personeelseten is, twee gulden vijftig voor de lunch, vijf hele guldens voor het dinner. Om je voor het dinner aan te melden, moet je dat voor vijf uur laten weten, en om vijf uur aanwezig zijn om niet de hond in de pot te vinden. Ook als je om half zeven, vaak mijn begintijd, moet beginnen. Ik werk hiervoor altijd bij een ander restaurant tot ongeveer half zes, en kan dus in principe niet mee-eten. Een uitzondering werd in eerste instantie gemaakt, totdat een collega ook om zes uur wou eten, omdat hij anders zolang moest wachten. Einde uitzondering, zowel de collega als ik konden in het vervolg om vijf uur opdraven. Terwijl dit voor mij betekend dat ik geen avondeten meer binnenkrijg, en voor mijn co-worker dat hij gewoonweg wat eerder moet komen of thuis eten.

Ik val jullie niet voor niets lastig met dit kleine wissewasje, volgens mij is dit namelijk een interessante vraag. Mijn baas probeerde mij duidelijk te maken dat hij 'natuurlijk niet voor de een wel een uitzondering kon maken en voor de ander niet'. In eerste instantie beaamde ik dit voluit, want he, dat krijgen wij met de paplepel ingegoten. Kop boven het maaiveld? De mijne werd hard gesnoeid.

Maar later werd ik aan het twijfelen gezet door Lobster House, mijn Antilliaanse werkplek. De bedrijfsleider daar zegt gewoon hoe het gaat en dan gaat het ook zo. Geen discussie, niemand ontevreden. Soms krijgt de een een voordeeltje en dan weer de ander, it's life right? Als je het er niet mee eens bent zeg je dat, en misschien krijg je gelijk, misschien ook niet. Maar over het algemeen wordt het eindresultaat (de gasten tevreden houden) veel meer in de gaten gehouden dan met de tunnelvisie-bril van de Nederlanders op.

Argumenten als 'jamaar dat mag hij/zij toch ook?' hoor je vaak bij 't Klooster. Zou je de idioterie opbrengen om dit bij bij Lobster uit te kramen, zou er raar naar je gekeken worden; ja, dus, zij is toch ook een betere waiter dan jij, dus heeft ze meer privileges? En is dit eigenlijk niet het echte leven: hoe beter je bent, des te meer privileges?

Stel dat ik in dit scenario een beter waiter zou zijn dan mijn collega, en dus waardevoller ben voor het bedrijf. In het vervolg kom ik met honger op mijn werk, en met honger ben ik chagrijnig, vraag maar aan mijn moeder. Ik ben dus ontevreden en lever een mindere service aan de gasten, terwijl mijn collega zich tevreden voelt omdat hij niet achter wordt gesteld, maar sowieso al een mindere service levert dan ik. Als de bedrijfsleider mijn collega nu had verteld, wanneer hij om toestemming vroeg om om zes uur te eten, dat hij zijn kop moest houden en gewoon om vijf uur moet komen, was de betere waiter nog steeds tevreden geweest, en de slechtere waiter ontevreden.

Maar wanneer er priviliges zoals dit uit worden gedeeld groeit je drang om beter te presteren alleen maar. Dus zou de slechte waiter misschien wel extra zijn best gaan doen, zodat ook hij in de toekomst dit privilege krijgt.

In ieder geval ben ik het niet eens met de bestaande gelijkheidsdrang in Nederland. In het leven zijn er nu eenmaal sterken en zwakken. Natuurlijk zie ik ook de negatieve punten van de andere kant, zoals een harde en mensontwaardige samenleving, waar zwakken geen kans krijgen. Natuurlijk, geef de zwakkeren een kans om zich te ontwikkelen tot een van de sterkeren. Maar vergeet niet dat je de sterkeren op dit moment nodig hebt om verder te komen!

11/02 - For once and for all

Ok, voor alle bezorgde mensen; ja ik zit op een roze wolk en ja ik ben verliefd. Ja ik vertrouw beide meisjes steeds meer, en nee ik denk niet dat ze slechte bedoelingen hebben. Ja, er is nog steeds een 95% kans dat ze iets slechts willen met me, als je naar de gemmidelde Venezuolaanse vrouw kijkt. Maar nee, als ik persoonlijk naar ze kijk dan kan ik niets slechts zien.

Dus ja, ik blijf op mn hoede. En ja, ik GENIET van het moment. Mag ik?

Nu ga ik verder met mijn werk, want ik werk hard. En ik heb verder geen tijd meer om mensen gerust te stellen... dus bedankt voor de ongerustheid, maar 168 keer uitleggen dat ik toch echt wel voorzichtig ben gaat me te ver!

Groeten vanuit een prachtig land met een lieve vriendin.

01/02 - Moving again, place # 7 on the journey

So, some photos.

Today I´m moving in with them, they´re both so nice. These pictures are from yesterday, we went snorkeling at a beautiful riff. Afterwards we played Ultimate Frisbee and had lovely shrimps and fresh salad from a friends restaurant.

It´s amazing.

30/01 - The Goddess

Oh wow. This story starts about a week ago. I was walking to my work at Lobster House, around 7 when the sun sets. At this time of the day, the glowing road seems to end in to the distant mountains, where the sun slowly drops behind. The whole scene screams for a deep breath, a moment of silence, a beautiful memory.

En oh yeah, that memory came. With a little music in the ears I was walking past a car, but I didn´t bother to look much at the people in it. At such moments the moment is enough. I heard someone from the distant of the inside of the car saying ´Bon Nochi´ and ´kumbai?´, the local way to great each other. But as mentioned before, I just left it with a short ´bon, kumbai?´, and strolled on towards the slowly dying sun.

A good hundred meters further anyhow, a car came up from behind and a window was lowered. More alerted now I checked who where the passengers; a man behind the steer, in the front seat a girl, and behind her another girl. The man started a conversation about what I was doing on the island, where I was working, etc. After a while he introduced the girls to me, at first the one in the front seat. She was quite small, had a piercing trough her nose but altogether looked quite cute. She could just speak a little bit English, furthermore Spanish. Under the pressure of the moment I couldn't make myself clear in my starting Spanish (commooo..uuuh... esta?), whereafter the girl in the back lowered the window and introduced herself. And I'm sure that at the moment, bending slightly over to the car, the blood shot trough my cheeks. This was, taste or no taste, an unbelievable beautiful girl. Both Venezualan, she quite tall (a bit shorter than I am), a perfect figure, brown intense eyes. Honestly, this is no matter of taste. She IS a goddess.

Anyway, as more often the case in these kind of situations, my slick talk dropped just as hard way behind the mountain as the sun did, and the conversation ended after some more words. They promised to come by in Lobster soon, and I strolled along to my work, cursing myself for all the openings I missed the few moments ago. All good, some days went by, sometimes remembering the moment as beautiful, other times reffering to it as just a silly thing.

Until yesterday! Walking back to home, I came by there apartment again, and oh yeah baby, there she was. The goddess. She greeted me with a Bon Dia, and we had a nice conversation. Just coming back from some banking stuff, my mind was logic enough to keep the conversation going without paying too much attention to her beauty. 'Cause damn, she can play in a clip of Ne-Yo, Pharrell, whatever... Still enough to my senses I got her phone number and we agreed to do something in the night.

Coming home I had a heavy mind. This change was to good to be true, but in a few days I had to rent a new place, and I had only some tens left to spend in the night.. and that's not much, if you know a cab already costs 20 single-way. Digging trough my big suitcase on the look for left guilders or dollars, I scraped enough together for some drinks. After I called around to find out the place-to-be the night, I payed her a call to confirm the date. And word to word, around 9 I walked, as cool as I could, the hundred meters to her home.

She opening the door, I almost turned around immediately to go home and pull my blankets far, far over myself. This was not true. Scenarios flashed trough my mind; a joke, a set-up, a robbery. Because she was wearing. And wearing only as the stylish woman in the world can do, the Italians, Venezuelans, Beyonces. She was wearing a tight black mini-dress, with a zipper in the front. Around her hips a gold-colored chain was jingling, to emphasize her perfect figure. Oh come on, I thought. Come on. I stood there, in my worn-off brown leather shoes that hadn't seen shoe polish since I left Holland, marked with white stripes from the salt of the streets of Toronto. Above that I was wearing a grey corduroy material pair of jeans, which at the knees where almost trough. Above it a white shirt that was too large for me. Come on.

But hey, sometimes you just have to forget yourself and concentrate on the moment. I greeted her as if I was wearing custom made Prada jeans, with three kisses, and a hug. So far so good. So FAR, so good. After it she tells her 'little' sister is coming along, and oh yeah, there is the other girl coming. Dressed in a tough way with sneakers and a jeans skirt, she walked up to me and greeted me in the same way. Except, the last kiss on the mouth. Whatever. I was in it anyway.

Now I was walking there with 2 of the most beautiful girls. Sisters. Venezuelan. And oh, I was glad with my trainings at Streetwise. Just blabbing away, I tried to figure out the positions in the group we had. At first taking them to Lobster to show them off to my manager Ramon, we took a cab after to go to the club Bermuda, a hot new thing here. For the first round of drinks I kept my breath for the pina coladas and strawberry daiquiris, but what shows my surprise... they don't drink. Just a watter was enough. They dance, they don't drink. They bought drinks for me.

Having a great night, wherein I learned to dance the Meringue with the oldest, and with the youngest just danced away on every song, I found they are smart, they think, and yes of course, they use there beauty, but also do know how far they want to go. When normally out with a girl, I still keep my eyes open for other girls. Hey, I'm a guy. Not last night. I was with the most beautiful woman from the entire club. The three of us just danced away and laughed.

Today my schedule made me work in the morning at Lobster, to go after that to 't Klooster, job # 2. Being quite at Lobster, I walked home early, and had a couple of hours before the next shift. Coming home I'm getting a call from the oldest, 'she saw me walking by and wants to take a dip in the pool with me'. Whatever, that's cool! So the three of us to the pool, swimming and laughing, after which she drops me off at my other work. Holy shit eh.

The oldest one is called Marysol, 28, has a degree in Bussiness and Management, and has lived in several countries for a couple of years, including NY, USA. She is the goddess.

The youngest one is Jana, 20 years, and busy with anthropology, still in Venezuela. She's cute and jumping.

Now this night, doubt is coming. I learned to listen to that feeling inside, and it says this is just too good to be true. They are to nice, too easy. I'm not ugly, are nice to talk to, but hey, I'm not this good. Anyway I'll see what happens. Money they can't get from me, I'm broke. I won't do drugs and will watch out for things involving that. Different cultures maybe.

Tomorrow I'm going to a beach with them. It will be perfect again.

Photos are coming soon, you will understand my clumsiness around them :)

Dit is een stuk dat naar mijn mening laat zien hoe mijn generatie en ik gekaraktiriseerd kunnen worden.. scheldwoorden en grof woordgebruik staan er met een reden :)

Raggen door het leven heen... soms heb je van die periodes. Je wil nergens aan denken; feesten feesten feesten.

Stuk gaan, dronken worden. Duiken voor verantwoordelijkheden. Ik mis goede gesprekken met iemand; iemand

die even serieus is over bepaalde dingen. Over ´t leven. Over seks; over relaties. Ze komt niet op mijn pad. Ze zijn

bezet. Ze spreken andere talen. Niemand opent zich tegenwoordig, romantiek bestaat niet meer. Je moet neuken

en beffen en rukken. Enzo. Waarom weet ik niet precies, het zal wel weer een reactie ergens op zijn.. Die preutse

ouders van ons, die nog zo beperkt denken over geld en seks.. komOP! Geld heb je gewoon verdomme. Ik wil ook

MEER geld, sowieso (zowiezo). En ik moet ook veel neuken, en dan lekker van achter, haar goed laten bloeden.

Want dan kan ik de volgende dag mien moat opbellen en hem vertellen 'dak een chick heb loatn bloedn.

Godverdomme'. Jaja, wij, Generation Now, zijn hard bezig met geld uitgeven en neuken! Dus stoor ons alstjeblieft

(asjeblief) niet met nutteloze dingen zoals a) een diepzinnig gesprek of b) een romantische affaire, want a kan ik

toch niet volgen en 'wa moek daarmee', en in de tijd die b kost kan ik al 3 van die teringwijven

palen.

Dus, Generation Now, we willen het nu, en liefst gister. Laten we vooral doorgaan met de party spirit hardcore

rocken en achteloos geld spenderen, dan worden we straks helemaal echt wel goed gelukkig!

17/01 - Rebellion paradise

Magic is up in the air!

Curacao is truly a little paradise. A paradise though that's not as the Biblical paradise, without evil and treason. The blend of warm weather, friendly people, bribery, crime and fatigue makes it an environment where all the things, good and bad, are bright and clear as the colors here.

A few days ago I was lying on a commercial beach (Hemmingway's, for the locals) with my 3 Groninger (my home town in Holland) friends. White sands, palm treas, a nice breeze, and a beautiful little bay with the most clear water you can imagine. You could see extraordinary fishes swim, everything was perfect. The next day I'm in Fuik again, where I am helping out at the homework classes. Here are kids from 14 years old that don't know what percentages are, kids with hunger, and is the whole area a sort of desert, with cacti and big hills. On the beach day I'm spending 15 guilders to get a chair on the beach only, figure how much the drinks are. On the next day kids don't know what 10 guilders are; pennies and dimes are there lifes.

Since I've been here, minus the first 2 days, I've been working each day at the Lobster House. It's a great place to work at; Antillian pace, lovely colleague. Bartending is going great, I'm learning a lot about liquors and mixes. As I might have described before, the manager at first only hired beautiful girls, so I am the first guy on the floor (in the kitchen there are already guys). So altogether it's perfect to work. On the other hand though, it IS a luxury restaurant; and people who come here spend a lot, easily over a couple of hundred p.p. So again, another side of Curacao.

Busy as I am now, with 3 afternoons in the week Fuik, 7 days in the week work, and an occasional party night, I'm still really relaxed. Even people from Curacao itself tell me they keep having the feeling they are on vacation in there own country; the feeling here, it's perfect. It remembers me of a video game I used to play when I was young (gheghe, that's only a few years ago...). It was called Just Cause (http://xbox360.ign.com/articles/733/733208p1.html), and took place in some S American country. The thing that sticks the most was the sound of shrieking brakes and barking dogs; same in Curacao. Furthermore there was a sort of mix of beautiful and peaceful nature with rebels that where shooting everyone. Curacao doesn't now rebels of course, but there are loud and noisy things here, and the feeling of rebellion is present (breaking free of Holland).

Even though it's really nice here, I have to keep setting targets for myself, otherwise it would become boring after a while. So when I learned Papiamentu, Spanish and a little Portuegese, I think I will be done here. Hopefully I earned enough money at the time (of course it will take a while to learn 3 languages) to move on, otherwise I will see what I am going to do.

For now, Karnaval is coming!

12/01 - Un glas di aua ku eis!

Hello! From now on in English, so friends from Toronto can follow as well!

Curacao is lovely- imagine hot weather, a beautiful view, shrieking brakes an barking dogs, along with cheap cold beers from crowded little bars and little public transport buses with jolly music. Getting there?

I arrived a week ago, and can not imagine being in Toronto anymore.. so cold and fast-paced! The moment I stepped out of the plane it was really really warm- but the trick is not to stress. Customs an immigration in Curacao are just for show... so no problems with them.

But in the very first few days I had to get work, or go home! Think I had 160 US dollars cash, and about 400 euro's in my account.. minus rent for 2 weeks. So no Mambo beach (the place to be for interns, and really expensive), driver's license or scooter rental yet. But with so much luck with meeting the right people (Judith from employment agency Kadanz), I was happy and working the very third day after my arrival here!

'My' restaurant is called 'the Lobster house', and is a short ten minute walk from my apartment. It has a magnificent ambiance with light effects and a aquarium. The staff is all Curacaoan, and the waiting staff complete feminine! No complains from my side, eh! I'm working there 7 days a week now (need money), so the sunny beaches will have to wait.

My apartment is luxury, with an own kitchen and washroom, tv, airco, etc. It's expensive though (too expensive, 55 guilders p/d against a wage of 8,5 guilder p/h), so I'm looking for a longer term rent and somewhat cheaper. Anneke, my landlord, helps me out great. By example, she set up an appointment for me to have a look at a great apartment, which I just forgot because I slept too long!

Besides the bright and sunny side of Curacao stands a poor and hungry side, which I am also wanting to discover. Last Saturday I helped out packing food kits for the Voedselbank (food charity), and today I am going to Fuik to attend a homework class, which I am going to give myself in the future if I like it. These kids are put to work as soon as they get home, and aren't stimulated by there parents to keep up with classes. So this class is to give them an opportunity and environment that makes them able to make the required work. And for me to catch up with my own never made homework ;)

Future plans? Not yet, besides discovering the culture, do some good things, maybe get a job that asks some more responsibility, learn Papiamentu and Spanish and enjoy LIFE! Not sure yet how I can move on after Curacao, because saving here will be difficult. But hey, who cares. I found paradise!

And folks, DO come by! You are cordially invited to lay around in the sun, drink fruit mixes (real ones, with ONLY fruit & ice) and meet great people. Concerning me, you only have to book a ticket. There is always a place in my home, and if I am free I'll be happy to show you around..

Photos

5/01 - Geslaagde reis

Hallo allemaal,


Veilig aangekomen na een hoop gedoe met de aangescherpte beveiliging. Curacao is ongelooflijk warm!

Groeten

2/01 - CURACAO BABY!!

Enigszins heb ik mijn blogje verwaarloosd qua reisplannen, maar nu krijg je het ineens: 5 januari, DINSDAG DUS, vlieg ik om 6 uur lokale tijd via Miami naar Curacao... Yesss.

Zonnig weer en zonnige mensen, het gaat helemaal goed komen! Op dit moment zit ik nog in stress hier in Toronto. Het sneeuwt keihard, vandaag werd m'n werk gecancelled (ik werk nu op een construction site- buitenshuis dus), omdat de wind en sneeuw te hard was. Dit betekent weer minder geld voor Cura, en verder moet ik nog allerlei kleine dingetjes regelen als een kamer op Curacao, mijn bagage goed inpakken (door die achterlijke kerel van een week of wat terug zijn er op US bound vluchten nu niet eens meer carry-ons toegestaan), geld omwisselen, gedag zeggen tegen iedereen hier, enz enz. Maargoed, het heeft allemaal een geweldig doel, en dat is prachtig weer!