28-10 - Horoscope, you're true?

Dus, vandaag een antwoord gekregen voor een vertaal opdracht. Het gaat om Nederlands naar Engels, 450 pagina's over een familie historie in scheepsbouw. Een aardige opgave dus, waar ik veel voor zal moeten leren! Vanacht heb ik de eerste pagina vertaald, en het vertalen vond ik echt geweldig. Grappig, omdat ik niet eens foutloos nederlands (whoeps, Nederands) kan schrijven, en me nu ga verdiepen in een andere taal.

Morgen (de 29e) zal ik naar verwachting of de opdracht krijgen of afgewezen worden, nogal spannend.

Wat mooi, om in een vreemd land je te kunnen handhaven, vreemde (maar mooie!) meisjes te zien, en dan wellicht ook nog de overstap kunnen maken van een hersenloos baantje naar een zelf verworven freelance vertaalopdracht!

Het mooie was dat ik toen ik vandaag over de potentiele opdracht hoorde nogal chaotisch was, en het allemaal erg spannend vond. Ik wist ook niet zeker of ik hem zou moeten accepteren, omdat het misschien te zwaar zou zijn. Toen gaf Sarianne mij de horoscoop van de dag, die zei: 'You will be offered a big oppurtunity today, don't reject it only because it seems to good to be true'. Don't reject it only... so that could mean that I SHOULD reject it, but not for the reason that it just seems to good to be true..

In betweener - Nicolas Sarkozy on payroll of Silvio Berlusconi!

Dag mensen,

Dat Berlusconi een boef en leugenaar is hoef ik jullie waarschijnlijk niet te vertellen. Misschien zijn dingen als zijn aandeel in meer dan de helft van de Italiaanse media, zijn bezit betereft banken, verzekeringsmaatschappijen, investeringsgroepen en de voetbalclub A.C. Milan ieuw voor jullie. Verder is hij is trots op het feit dat hij, naar eigen zeggen, door 789 aanklagers achterna is gezeten, 577 politiebezoeken heeft gehad, 2500 hoorzittingen heeft gedaan en nog steeds een schoon strafblad heeft.

“	I'm the universal record-holder for the number of trials in the entire history of man -- and also of other creatures who live on other planets. — Silvio Berlusconi, at the G8 press conference in Hokkaido – 5 July 2008

Hij heeft onder andere altijd een schoon strafblad kunnen houden doordat hij top advocaten heeft kunnen betalen. En, als je de titel van dit stukje al hebt gelezen komt er nu waarschijnlijk een vermoeden opborrelen:

Nicolas Sarkozy, huidige President van de Franse Republiek, heeft tegen betaling zijn best gedaan om Silvio Berlusconi, huidige Prime Minister van de Italiaanse Republiek en alom bekende boef en schurk, uit de gevangenis te houden!

Met andere woorden: Berlusconi owned Sarkozi!

Bronnen: Klik en Klik

25/10 - Your beautiful; it's true!

Helleu,

Fijne dag gehad! Ya'll know what I mean ... ;)

Groeten!

Oja, ook nog een mooie Italiaanse ontmoet (met haar en Sarianne naar de film geweest). Morgen met de twee naar stand-up comedian.

Life rocks.

In betweener - Water = Life!

Stoer, ik denk dat ik nu wel naar huis kan. Ik ben nu zoo cool! Net heb ik namelijk 5 dollar neergelegd voor 500 ml S. Pellegrino, dat is: WATER! Somebody! Please release me from this coolness!

24/10 - Socially & Workingly!

Dag mensen,

Na gisteren lekker uitgeslapen, en zo snel ik wakker was een van mijn favoriete dingen gedaan (voor als ik net wakker ben): mijn moeder bellen! Lang gepraat, lekker om de verhalen even te vertellen.

Daarna van kamer verwisseld, ik zit nu op een dorm (8 bedden) met alleen maar jongens. Best fijn na al de girls talk.

Koffie rond 3 gedaan met Sarianne. We hebben gemeen dat we veel geld aan eten en drinken uitgeven terwijl we eigenlijk niets hebben, dus genieten we er extra van. Wat ook mooi is met haar: elke keer dat we gaan eten heeft ze een verschrikkelijke honger, waarop ze zich helemaal volpropt (ze is best klein), om na een kwartier al een dubbel grote portie naar binnen te hebben gewerkt. Dan nog een kwartier later (en zo gaat het altijd!) begint ze te steunen en te kreunen dat ze zal exploderen. Dan nog een kwartier later ben ik klaar met eten, waarop ze, al steunend en kreunend, zich een weg naar de ijskraam zoekt en een grote portie voor ons beiden besteld. Daar geniet ik van!

Ook heeft ze mogelijk gratis kaartjes voor een stand-up comedy show voor zondag, en nodigde ze me uit morgen mee te gaan naar een huis-party ergens in de sub-urbs. Het feest lijkt me erg leuk, zeker omdat er dan iemand is die ik vertrouw, en ik dus ook weer eens even lekker los kan gaan, zonder constant op te letten!

Vlak na afscheid genomen te hebben kreeg ik een telefoontje van Mike, of ik in een uur beschikbaar was. Natuurlijk! Ik moest een vrachtwagen uitladen, wat ons samen ongeveer een uur kostte, om daarna 40 dollar in mijn hand te krijgen! In eerste instantie wou ik 20 terug geven omdat ik het teveel vond, maar hij drong erop aan dat ik het hield. Well, no problem than!

Zo was deze dag heerlijk gevuld met zowel sociale contacten, weinig geld uitgeven, en een hoop geld in korte tijd verdienen.

Edit: de jongens van leyp.com, die ik een paar dagen geleden in de Starbucks tegenkwam, hebben me een super verjaardgaskadootje gegeven: check www.leyp.com! (scroll een paar naar onder). Thnx guys!! (als jullie dit lezen: jullie hebben me onder een paar mooie vrouwen gezet, Radikale Maskerade!)

22/10 - Finally: WORK!

Na eindeloos veel advertentietjes op craigslist.com (een grote internetwebsite met vanalles erop; van banen tot fietsen) bekijken en beantwoorden, heb ik eindelijk een klusje voor 2 dagen geregeld! Gisteravond gebeld, vanmorgen moet ik terugbellen. Het enige probleem: ik ben volledig door mijn geld heen en Skype werkt niet goed. De laatste kwartjes dus maar in de payphone gegooit en snel gebeld, en een afspraak gemaakt om naar een ver metro station te gaan gemaakt (het is de meest westelijke stop die er is). Daar eenmaal aangekomen moet ik echter iemand bellen om me op te halen.. met een mobiel waar geen credit meer op staat. Rekening tig maal gecheckt, nog niets binnen. Uiteindelijk maar de sleutel van de kluis ingeleverd, waarvan ik 15 dollar borg terugkreeg. Snel gedouched, aangekleed en op weg. Eerst beltegoed scoren, niet te veel dacht ik. Een kaart van 5 dollar zoiets, dat zou genoeg zijn voor vandaag, daarna zou ik weer geld hebben. No way dus, ze hadden enkel kaarten van tenminste 15 dollar. Zucht. Dan mijn laatste 15 dollar maar naar de mobiel, ik heb hem immers nodig om straks te bellen. Shoppers Drug Market in (een soort Trekpleister), kaart van 15 dollar gepakt, snel afrekenen bij de kassa. 16 dollar 85 zegt de kassa. Of eigenlijk het meisje erachter. Wat!? Dat kan toch jaa niet (om maar terug te vallen op 't Grunnings), op deze kaart staat groot 15 dollar! 'You have to pay the tax, Sir, it's not included'. Arghh. Ik had maar 15! Snel mijn tas door op zoek naar 1 dollar 85 in kleingeld. En that's A LOT, wanneer het meeste kleingeld 1, 5 en 10 cent waard is, er een rij ongeduldige klanten achter je staat, en je zelf ook nog eens haast hebt! Uiteindelijk gevonden, met zelfs nog 2 centen over! Snel weg van die enge kassa, met dat meisje dat me aan keek alsof ik een idioot was (zo zag ik er tegen die tijd waarschijnlijk ook lichtelijk uit; IN mijn hoofd was ik al een idioot). Op naar de subway, gelukkig had ik nog een token (waarde 2 dollar 75), waarmee je een paar uur lang kan reizen. Voordat ik de metro in sprong snel nog Mike (de werkgever) een voice mail ingesproken dat ik eraan kwam. 45 minuten later, op Kipling metro station, ik bellen. Eerder had ik met Andrew, Mikes vader gesproken over de baan, hij had me laten komen. Goed, ik dus bellen, Mike neemt op. 'Actually, I think we're fine for today'. BAM! DAN gaat het licht uit! Mijn verhaal is ondertussen al chaotisch genoeg om jullie te laten voelen hoe mijn hoofd van binnen eruit zag tegen die tijd, en dan OOK nog eens horen dat alle moeite en stress voor NIETS was! Daar stond ik dan, on World's End, met niets, geen geld om de metro terug te betalen, geen geld om eten te kopen, maar wel met een telefoon met 15 dollar credit! Rock THAT! Ik zag al een 4 uur en drie kwartier durende wandeltocht terug (eerder op Google Maps gezien), om daarna in bed te gaan liggen en te wachten totdat er geld uit Nederland zou komen.

Maar toen nam ik een besluit! Huh, dat klinkt nogal stripverhaal achtig. Maar echt, zo was het. Ik vertelde Mike dat ik nu niet zo 'fine' for today was, en dat ik all the way van Downtown naar Kipling was gekomen in opdracht van zijn vader, omdat hij werk voor me zou hebben. Hierop vertelde Mike me (een hele aardige vent bleek achteraf), dat ik dan maar even Andrew, zijn vader moest bellen. Ik Andrew bellen (whatever, toch meer dan genoeg beltegoed, he, we zwemmen in het beltegoed!), die nogal verstrooid maar wel bezwaard klonk. Uiteindelijk draaide het erop uit dat Mike me toch op zou pikken!

En dat gebeurde gelukkig. We reden ongeveer 20 minuten door de suburbs naar een public sotrage, allemaal garageboxen. Daar was 1 garagedeur open, waar een Indisch vrouwtje enveloppen stond te vullen, te midden van hoge stapels magazines, brieven en what all. De opdracht was: stop 15 magazines, een folder en een brief in een envelop, en plak deze dicht. Wereldverbeterend als het was, was ik allang blij dat ik ook daadwerkelijk aan het werk kon, en Mike me niet om een work permit of paspoort ahd gevraagd. Het was uiteindelijk nog best gezellig die dag, zowel met de Indische Vrouw (die hoofdletter verdiende ze absoluut bleek na een tijdje, ze had in India gewoon haar Commerce degree!) als met Mike's vrouw, een prachtige Poolse, die ook nog eens superslim was. Aan het eind van de dag had ik 6 uur gewerkt, kreeg ik meteen cash geld, was Mike tevreden en kon ik met zelf verdient geld een metro rit naar huis kopen. Ook vroeg Mike me of ik meer opdrachten voor hem wou doen.

Nu net in een goed restaurant heerlijk Indisch gegeten, er een fortuin (20 dollar) aan uitgegeven, maar het ook volledig ZELF verdiend!

In betweener - Suiting his homeless suit?

Wouw. Ik zat net in een Starbucks te genieten van een warme koffie, ondertussen uit het raam te kijkend.

Het was vies, nat en koud weer met een keiharde wind, ´it´s shit´ zoals ze hier zeggen.

Uit de stoet voorbijgangers, allen met gebogen hoofden en hoge kragen tegen de dweperige regen, ging een man in pak met een hoofdband (Somalisch) en een aktetas ineens op een metro rooster liggen. Zijn suit had een cremewitte krijtstreep en was van dat diepglanzende blauw. De aktetas was van dik leer, evenals zijn duur uitziende boots. De hoofdband was versierd met diep rood wat mooi contrasteerde met zijn zwarte gezicht. Zo gekleed lag hij daar, worstelend met wat kranten om zichzelf tegen de kou en regen te beschermen. Maar doordat het zo hard waaide en regende, woeien de kranten stuk voor stuk weg, nat en waardeloos. Zo een tijdje worstelend tot hij eindelijk een fatsoenlijke ligplaats had, legde hij uiteindelijk zijn jas over zich heen en begroef zijn hoofd. Zijn dure leren boots staken er nog onderuit.

Zo lag hij voor een seconde of wat, tot hij zich omdraaide waarop alle juist verzamelde kranten in een keer onder hem weggwoeien.. over de straat heen, tussen het verkeer door.

Iets aan dit beeld, de wapperende jas, de wegfladderende kranten, of zijn gezicht dat enkel nog het ongeluk zag, was zo aangrijpend maar ook ongrijpbaar dat ik nu vol met vragen zit!

Misschien was hij in Somalie wel een belangrijk en machtig man, door een douane fout hier in Toronto gestrand, met geen weet van het technisch volle leven (en mogelijkheden biedende!) buiten Somalie?

Zou iemand hem door een simpel telefoontje kunnen helpen? En: heeft hij drie vrouwen?

19/10 - Joy & Thankfulness!

Lieve vrienden en familie,

Voor allen: ontzettend bedankt voor alle liefdevolle, grappige en persoonlijke berichten via het blog, de e-mail, Hyves of FaceBook! Wanneer je zo ver weg bent van alles is het heerlijk om te merken dat er, ook al is er geen verjaardagsfeest om mensen helpen te herinneren, toch zo veel mensen zijn die aan je denken.

Mijn verjaardag hier was wat ik nodig had. Toen het hier twaalf uur 's nachts was (vanwege het tijdsverschil was ik toen eigenlijk al zes uur 18) ben ik met mijn fotocamera naar de haven gegaan. Ik vond het belangrijk om echt mijn verjaardag te beleven, en niet om met mensen die ik nog maar oppervlakkig ken een drankspelletje te doen. Vandaag geluncht met Sarianne, wat erg gezellig was. Daar aangekomen, realiseerde ik me weer even dat ik toch maar blij mocht zijn met de jaren hier. Niet iedereen kan dat beleven, zoals ex-collega Nadia (paar maanden terug omgekomen door een treinongeluk, 17 jaar). Ook realiseerde ik me, dat ik niet zo ver gekomen was zonder het vertrouwen en de sturing van een groot aantal mensen in mijn leven! Opgroeiend als een-ouder-kind (wat een mooi stempel!) heb ik eigenlijk nooit een vader gemist door mensen om me heen die ik onvoorwaardelijk kon en kan vertrouwen. Dus dank jullie wel, Moeder, Opa & Oma, Tammo, Navya.

En natuurlijk vertrouw ik al die anderen ook, en heb bovenal een geweldige tijd met ze!

BEDANKT!

17/10 - Step your game up!

Ok. De laatste dagen ben ik niet goed bezig geweest. Geen culturele verschillen ontdekt, mijn Engels heeft een lelijk accent gekregen en de nieuwe mensen die ik ontmoet bestaan enkel nog uit een bepaald soort groep (meisjus).

Wat heeft hiertoe geleidt? De introductie tot het nachtleven hier, en op de een of andere manier op een kamer terechtgekomen zijn met drie (Australische) meisjes. En die gaan uit. Maar dan ook echt UIT. Duitsers bench-drinkers en coma-zuipers? Meet the Aussies: 20 tequila's per nacht. Waarom? Because you will have to have a legimit reason to NOT go, in stead of one to go. Deze jongerencultuur zit ZO vol met uitgaan, dat ze zelfs op hun twinstigste het nog stoer vinden om 'hammerd', 'fucked' (excuse my French) of 'laid' te zijn. Ik dus een wedstrijdje houden wie het meest kon drinken, Hollands trots verdedigen. No just joking :)

Om me in deze wereld in te leven (en: in leven te blijven) moest ik even de andere werelden verlaten, wat best eng was door wat ik al in Nederland heb gezien en meegemaakt. Hoe ze het doen weet ik ook nog niet maar hoe dronken ook, de meisjes komen altijd veilig thuis. Maar risico's dat ze nemen zeg, echt on-Hollands. Het probleem bij deze wereld is dat je er super controlerend in kan stappen, maar hun beleving niet volledig meemaakt; het volledig losgaan in de clubs, hun gezondheid daarbij loslatend. Maar als je er teveel in meegaat neem je zelf die risico's, gevaren die me te veel naar het leven staan om ze te accepteren.

Gelukkig leef ik nog, en gezond ook. Eigenlijk waren er weinig verassingen; ze leven volgens het party-image. Uitgaan, seks en drugs. Ze gebruiken aardig wat en er zijn veel undercover verslavingen, vooral onder de meisjes. Het duurde even voordat ik een serieus gesprek met zo'n meisje kon hebben, ze houden echt behoorlijk stevig vast aan hun droomwereld, maar toen ik dat kreeg werd alle verwachte ellende erachter zichtbaar. Geen fijne opvoeding, weinig liefde, enz. Ik zit nog een week met ze op de kamer, benieuwd wat voor week het wordt. Misschien kunnen we wat van elkaar leren :)

Net een ontmoeting met twee Groningers gehad! Ze waren hier voor hun bedrijf dat sneakers customized. Voor de jongeren onder ons: www.leyp.com. Voor de ouderen: sneakers zijn sportschoenen die voor dagelijks gebruik dienen, en customizen is het persoonlijk ontwerpen van designs voor de schoenen. Super aardige jongens, en fijn om weer even Nederlands te praten.

Maar voor nu beloof ik beterschap: actief een baan zoeken (resumee vandaag afgemaakt), en weer de normale wereld in.

De normale wereld. Waar die ook is!

14/10 - Clubbing

En een prachtige avond uit gehad. Jessica (een meisje dat ik de avond van de 13e ontmoet heb), nodigde me uit om met haar vrienden mee naar de Club te gaan. Aangezien ik haar al een dag kende vertrouwde ik het natuurlijk volledig (nee hoor mam, twee biertjes was alles). Ze had een leuke vriendinnengroep... en erg leuke vriendinnen. De details van de avond zal ik jullie besparen, maar op de terugweg kon de kou ons niet echt deren. Ze heet Corene (ik hoop dat ik het goed spel), is 21, en komt uit Duitsland. Ze is vanochtend vroeg op weg gegaan op een roadtrip naar Montreal, richting de kou. It was fun :)

Over het uitgaansleven hier: er zijn zoveel homoseksuelen, inclusief de tenten! We hadden het geluk dat we twee Torontorianen bij ons hadden, en konden dus naar de goede tenten. Maar dan nog zaten er homo tenten tussen, ze vertelden ons dat er gewoon geen ontkomen aan is. Misschien moet ik er ook maar eens over nadenken... ehmm..... nee :) Voor de rest is het uitgaan ontzettend duur, je betaald voor wat biertjes zo 6/7/8 dollar per stuk, maar de Whiskey (Johnnie Walker) is dan weer goedkoop; een mix cola-Walker kost je zon 5,5 dollar.

Dus even aan het nachtleven hier gesnuffelt.. leuke ervaring.

Ondertussen speelt de gedachte ook steeds meer op om weer verder te trekken, ik heb het hier wel ongeveer gezien. Een leuke stad, maar erg hetzelfde. Misschien krijg je gelijk Navya, en moet ik de natuur in. We zullen zien! Heb in ieder geval nog een Hostel voor een week.

Eigenlijk een beetje een onsamenhangend stukje, maar ben nogal moe na vannacht, en moest vanochtend vroeg op staan want ik moest uitchecken. Excusez moi!

Tot later!

In betweener - Nephew!

Ohja. Dit is een post voor sommige mensen (je zou ze neven kunnen noemen) die de verschillen willen weten (grote en kleine) tussen Holland en Canada; hier in Canada heb je nogal grote gebouwen en best wel veel hotdogs. Ook hebben nogal grote meisjes redelijk kleine rokjes aan, zijn er veel zwervers en weinig MacDonalds, is de Canadese Dollar minder waard dan de Euro, waardoor de prijzen hoger lijken dan in Holland, en zit de belasting nog bij geen enkele prijs in! De fooien zijn hier standaard 15 tot 20 procent, waardoor je meer betaald voor minder service. Nog meer over de meisjes; de nieuwe mode hier is het dragen van een legging zonder iets erover, wat ook meteen elk meisje hier doet.

Is dat ook weer duudlijk! Groeten aan jou, Nephew!

13/10 - Bye, bye, oh Miss Starbucks you're fly!

ZO lekker toeristig, maar toch een must: de CN tower. Vandaag met geweldig weer de stad vanaf het hoogste gebouw van de wereld bekeken. Foto's staan wel ergens in een map van Picasa. Voor de rest lekker uitgerust. Dat is ook wel even nodig, voelde me echt moe en zag vooral nog de negatieve kant van dingen en mensen. Nu heeft de wereld alweer wat meer kleur, ook om het meisje bij die ene Starbucks. Pfoei, potjandorie! Ze werkt kennelijk in m'n favoriete (sinds vanavond) Starbucks, en uiteraard is zij de barista (degene die de koffie's maakt, de hoogste in de Starbucks rangen dus). Ze maakte me al een heerlijke koffie, na gevraagd te hebben of ik een Mild of Bold wou. Voor mijn 'Bold' antwoord had ze een vrolijk riedeltje over: 'Good, real man should drink Bold!'. Ze lachte hierbij zo innemelijk (ondertussen bezig met de koffie) dat ze hiermee meteen m'n bewondering had. Ze is wat kleiner dan ik, zwart haar in een paardenstaart achterop haar hoofd (die swingt als ze omkijkt), en een lok zwart glanzend haar langs haar gezicht. Een lip piercing die normaal bestemd is voor emo's en mensen zonder uitstraling gaf haar uitstraling juist de rough touch. Ze had de prachtige air over zich dat ze volledig op leek te gaan in haar bezigheden, maar toch plotseling met een stralende lach naar je op kan kijken wanneer je langs loopt. Na het krijgen van mijn koffie heb ik een tijdje zitten internetten. Bij het weggaan wat snelle chit-chat, niets van betekenis. Op weg naar het hostel kwam ik er echter achter dat ik mijn sleutels kwijt was (ja, echt!), dus besloot ik terug te gaan om te kijken of ze daar lagen. Helaas was dat niet het geval, wel kreeg ik een erg leuk praatje van d'r! Ze lachte veel, komt uit Guatemala, en gaat vrijdag naar Frankrijk. Waarom daarheen? 'Just 'cause'... She is peeerfect!! Voor wanneer mijn sleutels gevonden zouden worden moest ik mijn naam en nummer op een briefje schrijven. Dat nam ze met haar mooie ogen in ontvangst, om er een blik op te werpen, waarna ze in lachen uitbarstte. Nogal verbaasd vroeg ik wat er aan de hand was, waarop ze volledig spontaan uitriep: 'your handwriting is SO ugly! Is that a letter or a number!?'. Waarop ze meteen eraan toevoegde dat ze het zo niet bedoelde. Maar oh, hoe leuker kan ze nog worden! Ze zei dat ze hoopte dat mijn sleutels gevonden zouden worden, waarop ik natuurlijk een gevatte opmerking in de trant van 'it would be worth the effort to lose my keys, if you can show me around town once' had moeten maken, maar ik kreeg de ingeving op dat moment niet. Nogal in de wolken verliet ik de Starbucks, met een mooie gedachte om mee naar huis te lopen. Natuurlijk vond ik mijn sleutels op mijn kamer, gewoon vergeten... Bye, bye, oh Miss Starbucks you're fly!

En nu voor alle bezorgde mensen die denken dat ik halsoverkop verliefd raak en ze me beroofd na een mooie avond: I WOULDN'T MIND :) Goeden' nacht!

Maybe she'll call, maybe she won't. Either way, she made me a colorful day..

In betweener - I'm ann Aarrrtisst!

Een ding waar ik nogal een hekel aan begin te krijgen. In de Hostels zit een bepaald soort groep backpackers waarvoor alles ´easy´, ´buddy´ en ´awesome´ is. Zij respecteren iedereen, zolang iedereen maar volgens hen ´easy´ regels leeft... In principe een soort sekte, dus. Nu zou het niet zo irritant zijn als ze niet zo´n stempel op de algemene leefruimtes zouden drukken, en iedereen mee proberen te krijgen naar Pub´s voor drinkgala´s (het soort gala waar iedereen op een gegeven moment een jurk aanheeft, ook de kerels). Deze mensen zijn 'artist' (geen artist, maar aarrrtisst) van beroep, hoeven de hele dag dus niets te doen behalve artistiek zijn. En daar zijn ze dan ook wel weer goed in, acteren gaat hun stuk voor stuk behoorlijk aardig af. De Hostels zijn hun thuis (ze leven er werkelijk, jaar in jaar uit), en dat laten ze duidelijk merken ook. 's Anderdaags zaten we met een groepje te praten en luid te lachen, tot er een aarrrtisst naar ons toe kwam of we ook iets minder noise konden maken. Tuurlijk, als hem dat stoort! En logisch ook dat hij daarna met zijn mede-aarrrtisst-en luid gaat zitten doen! Het is tenslotte ZIJN huis. Wish I would be one of them...

Pictures available!

Toronto

11/10 - Jesus walking...

Vandaag afscheid van Gary genomen. Nog een mooi detail over gister: hij had nog een bed vrij in zijn kamer (een aparte), maar ik kon er niet slapen omdat zijn vrouw dan 'door het dak zou gaan' (ze zit in Duitsland). Zo katholiek zijn ze daar dus. Er was gelukkig nog een kamer vrij in Global Village, een hostel. Daar aangekomen was er een jongen achter de Front Desk die al niet veel zij vanaf het begin. Hij vroeg mijn passpoort voor de computer, waarna hij me vertelde dat ik hier niet kon blijven, 'Buddy' (soms buddy-en mensen je hier op zo'n vervelende manier- dan zou het relaxed moeten zijn, maar dan is het eigenlijk gewoon denigrerend..). Ik vroeg waarom, en hij zei dat ik 18 moest zijn- wat ik over 8 dagen wordt. Na een discussie met hem werd ik zo pissig dat ik me zonder nog iets te zeggen heb omgedraaid en weg ben gegaan, en een vernietigende recensie op een grote Hostel website achter heb gelaten. Wat een prick. Na een tijd zoeken kon ik een single room voor 55 dollar krijgen, 's avonds nog met Sarianne afgesproken wat best leuk was. Nu ontzettend moe van het verkassen en zoeken. De blogs van afgelopen dagen (terwijl ik dit schrijf is het 12 oktober) zijn misschien wat rommelig geschreven, maar ik ben nu echt echt echt moe en zat van alle gebeurtenissen afgelopen dagen. Dus de leuke stukjes komen weer vanaf morgen ;)

Take it easy!

10/10 - Into the Ghetto!

Goedendag ee'm!

Wat een dag was dit. Overdag niet veel gedaan, 's avonds des te meer. De mensen die de 10e op het blog gekeken hebben zullen al wel gezien hebben dat het moeilijk was om een slaapplaats te vinden. Nou, DAT WAS HET! Om ongeveer 10 uur 's avonds zat ik nog steeds in een Starbucks (Gary was er op een of andere manier ook nog steeds, terwijl hij niet veel toevoegde, enkel verpeste, zie verderop). 's Middags had ik al alle respectabele en minder respectabele Hostels gebeld, maar ze waren allemaal vol. Bij de Starbucks waren twee meisjes aan het werk van mijn leeftijd (20 ofzo), die erg behulpzaam waren. Ik had via hen iets kunnen regelen, als die *^%&*) Gary er niet tussen was gekomen. De meisjes waren bezig met vrienden bellen of ze Hostels wisten of slaapplaatsen, en eentje begon zelfs al over haar bank. Ik was allang blij met een bank, en dat via een veilige medewerkster van de Starbucks, die er ook nog eens goed uitzag. Maar net toen ze erover begon, stapte de medewerker van God naar voren en mengde zich (op een veel te formele manier) in het gesprek door te vragen of het wel veilig was.... NNNNGGGGHHH. Ik kan niet precies uitleggen hoe hij het deed, maar zijn vragen gaan ongeveer zo; *stap naar voren, hoed afnemen* Could i asked y0u just a thing? *vinger op z'n mond, 'bedenkelijke positie aannemen'* 'Where you would like to send Rasmus' *nu wijst hij met zijn vinger naar degene tegen wie hij praat* 'Would that be SAFE??'. En eigenlijk was ik een beetje bezig met werven, al deed ik het nu niet voor een goed doel maar voor een slaapplaats, en altijd goed op zo'n moment is een flow. En dat waren die meisjes (met mij helpen) totdat hij zich op zo'n manier in het gesprek begon te mengen. En wat ik net beschreef deed hij niet eenmaal, maar meerdere malen op verschillende manieren. Op een gegeven moment heb ik hem maar naar zijn hotel gestuurd, wat nog aardig wat moeite kostte. Zo zie je maar weer dat je zelfs van iemand die enkel goede bedoelingen heeft (want dat heeft hij), ook nog erg last kan hebben. Toen hij eenmaal weg was ging de Starbucks bijna dicht en had ik nog geen slaapplaats, de meisjes waren wat terughoudender geworden omdat ik zo'n creep bij me had. Snel op internet zoekend ontdekte ik een kamer voor 35 dollar per nacht, met van alles erop en eraan. Ik snel bellen, de man klonk erg vriendelijk en vertelde me het adres en bij welk metro station ik uit moest stappen. Een van de meisjes waarschuwde me al, het is geen goede buurt. Ik er toch heen, want ik moest wat. Daar aangekomen bleek het zo slecht te zijn (de 'B&B bleek in een soort Bijlmer-flat te zijn, gewoon particulier)., dat ik verderop ben gegaan naar een Motel. Dat was nog een hele reis door slechte buurten, maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Het Motel bleek zo vies te zijn dat ik boven de deken heb geslapen met een tafel voor de deur. Wat een dag.....

9/10 - May God bless you!(?)

Vandaag eerst ontbeten met Gary de piloot, hij wordt steeds katholieker! Ook steeds meer opdringender, hij wil volgens mij mijn ziel redden. Ook alle dingen waar hij me mee helpt doet hij volgens mij eerder uit een soort plichtsbesef dan uit overtuiging. Want de katholieke kerk schrijft immers charity voor.. Anyway, hij is wel aardig en ik kan kleine praktische reis-dingetjes van hem leren. Elastiekje om je portemmonnee, als je goede info wilt hebben ga dan naar de conciërge (dat is hier de Front Desk medewerker) van een duur hotel, enz. Na het ontbijt een tijdje op internet wat dingen uitgezocht, 's avonds met Gary naar de Holy Mass en een koor geweest. Hij is echt super gelovig, bijna dogmatisch. Zijn obsessie om alles volgens het geloof te doen gaat zo ver dat het niets meer met God te maken heeft (hij vindt klappen na een concert in de kerk bijvoorbeeld niet goed, dat maakt God boos), maar met een soort persoonlijke obsessie om ergens bij te horen. Hij heeft een katholieke opvoeding gehad, maar vertelde me dat hij vanaf zijn 32e een 'actieve' beoefenaar is. Misschien is er iets ergs gebeurt in zijn leven, of is hij altijd erg alleen geweest. Na het concert eten gehad, daarna op zoek naar een slaapplaats. We moesten door de gay neighberhood heen, iets wat Gary niets zinde ('there you've got some... may God have Mercy on them', een uitspraak die me nogal ziek maakt. Als die God zo goed is, laat hem dan even lekker uit de hemel tuimelen als hij geen respect heeft voor hoe mensen zijn!!). Ok de homo's waren ook nogal erg homo, en probeerden contact met je te zoeken. Maar dat is nu eenmaal wat zij gewend zijn te doen in die buurt, laat ze lekker blij zijn en hun gang gaan zeg. We konden een B&B vinden om te slapen, had een prachtige kamer voor helemaal mezelf! Hier woonde ook Jessie, de huiskat. De eigenaar bood me de volgende ochtend aan om een resumee op te sturen, daar hij nog een assistent zocht.

10/10 - Wanna sleep?

Het echte dagverslag van gister, 9/10, en van vandaag blijven nog even uit bij het gebrek van het vinden van een slaapplaats. ALLE enigszins fatsoenlijke Hostels zitten vol, Hotels zijn alleen nog te krijgen vanaf 200 dollar per nacht, and B&B's zitten vol. THANK YOU, Thanksgiving!! Gelukkig kan ik lekker gratis bellen met mijn Skype, dus ik ben de hele stad aan het afbellen. Verder schakel ik al mijn tot nu toe verzamelde contacten in, en vraag aan iedereen die hier naast me in de Starbucks komt zitten of ze een slaapplaats weten. What else to do? Ik kan no0g in een Hostel terecht waar in de recensies stond dat er enkel drugsdealers en prostituees zitten, of een slaapzak kopen, houdt je warm in een metrostation... WHOEHOEEEE!

9/10 - Love love love...

Now I know the meaning of true love.... The world can't go to sleep anymore 'cause she gives so much light...

I'm in Love!! Her name is Jessie... and yes, she IS quite hairy, and I will totally agree, she IS chubby. But she also has eyes that reflect the most light grey, and feet that barely touch the ground when she fly's over to me. OH! love's got me!

My love here is living on www.mcgillbb.ca , and has never seen the outside world. She's sitting besides me now while I'm enjoying my breakfast, and longs for every crumb I accidentaly drop.

8/10 - Rolling up.

Dag,

Geweldige dag gehad, eindelijk weer wat uitgerust. Geweldig hoeveel mensen meteen (soms zelfs al na een paar uur) reageren op de blog! Bedankt daarvoor! Nu weer genoeg klefheid.

Gisteravond nog een paar uur met de andere drie jongens van mijn kamer gepraat; een Spanjaard, rond de 40, beetje vreemde man. Een Israeli, rond de 22, aardige jongen, en een Vancouveriaan die niet veel sprak. De Spanjaard bleef vanochtend nogal kleven, we moesten allebei uitchecken. Toen we naar buiten liepen begon hij dat hij nog wel een hostel kende, waarop hij me meenam naar een nogal sheby geval. Ze waren echter vol (hij had voor zichzelf gereserveerd) waarop hij aanbood om voor mij te betalen als ik op de sofa kon slapen. Heb maar bedankt voor de eer (het Engels kent daar een mooie uitdrukking voor: 'thanks, I'm fine', wat ongeveer hetzelfde is als 'Fuck off'), en ben weer lekker in mijn eentje verder gegaan. Heb zo'n twee uur bij de Starbucks gezeten; geniaal. Je koopt een coffee, size 'Van', krijgt een halve liter koffie en draadloos internet voor zo'n twee uur. Na de twee uur lekker internetten (ge-Skyped met Opa & Oma en m'n moeder) stuiterde ik de zaak uit (m'n handen trilden van de caffeine) de straat op.

Een gezellige lunchafspraak met Sarianne (girl from the airport) volgde, ze wist gelukkig een zaak met healthy food, iets erg zeldzaams hier. Het is ZO moeilijk om hier enigszins gezond te eten!! Als je honger hebt staat er altijd binnen 100 meter een hotdog stand, alles (zelfs de Indiers, Turken, enzovoort hebben hun gerechten erop aangepast) wordt gegrilled of gefried, en als ze het een keer koken gooien ze er maar extra vet bij omdat hun maag anders niet snapt dat het eten is. Gisteravond was ik bij een 'healthy' Greek: een wrap met enorme (redelijk magere) stukken kip, en een salade met 'extra olive oil'. Ongelooflijk.

Sarianne was bezig met het zoeken naar werk, ze heeft immers een Work & Travel. Ze vertelde dat een aantal van haar vrienden hier illegaal werken, bij o.a. coffeeshops (als het maar een prive keten is). Een nieuwe missie voor me dus.

Eentje die ook wel nodig is, want het geld gaat hier hard. Per nacht betaal je voor een 4 persoons dorm ongeveer 30 dollar, soms moet je eerst lid worden van een Hostel keten voor ongeveer 25 dollar. Als je niet oppast ben je voor ontbijt, lunch en dinner 20 dollar per keer kwijt.dus dan zit je al op 90 dollar per dag. Het eten kan goedkoper, maar dan moet je er echt tijd in stoppen. Dan zit je meestal op zon 6 a 8 dollar per maaltijd, nog steeds een aanzienlijke dagelijkse post.

Om dat geld probleem op te lossen (als ik zo doorga kan ik na een maandje weer terug), wil ik dus werk vinden, en het liefst gratis onderdak. Couchsurfing.com helpt me hopelijk bij het gratis onderdak, een website waar je op mensen hun bank kunt slapen, en ze laten je de stad vanuit een bewoner zien.

Het Hostel waar ik nu zit, Hostelling International, is behoorlijk luxe; je hoeft de badkamer maar met 3 anderen te delen, tv op de kamer (4 personen per kamer), en goedkoop eten. Ontbijt kan je zelf samenstellen en kan gaat van 1 tot 10 CD, avondeten was gezond en goedkoop met 6 nog wat CD. Nog een ding hier: ze vermelden de taxes nergens bij. Nogal irritant, als je precies wilt weten hoeveel iets je gaat kosten.

Dit was 't weer, ga even een potje poolen met een Australier van m'n kamer, wat mailtjes beantwoorden van de Spanjaard (die dude blijft plakken), en een berichtje op FaceBook van de Finse Sarianne... het leven is mooi!!

Edit: geweldige pokeravond gehad (no mum, just pennies and nickels) met 5 andere gasten. En een geweldige kokkin hier.. whoe! Morgenochtend breakfast met Gary (de piloot).

Take it easy!

7/10 - Getting the feeling

7/10
Ontbijt bij het hostel gemist dus op zoek naar een eigen. Na lang zoeken maar ontbeten bij een eettentje; easy way egg (zacht gekookt) met bacon, toast, potatoes en sausages. Prijs: 16 CD!! Later op de dag een notebook gekocht, een Asus Eee pc. Fijn ding, en overal in de stad zijn wel draadloze netwerken te vinden. Voor de rest niet veel gedaan, ik moet nog erg wennen aan hoe je je hier verplaatst, en vooral aan de beperktheid van mijn netwerk hier. Als je thuis iets nodig hebt kan je iemand opbellen, mailen, enzovoort. Hier ken je gewoon geen mensen, nummers, adressen, straten, vervoersprijzen, buslijnen, zelfs de taal ken je niet volledig! Erg uitputtend, maar een leuke uitdaging om te overwinnen. Let’s face the challenge!! Sarianne mailde vandaag nog voor een afspraak morgen.

6/10 - Starting up the ride!

Hello Everyone,

Starting up… het is heerlijk en vermoeiend! Mijn reis, gestart op 6 oktober 2009, is nu nog maar kort bezig, al lijkt het alsof ik al tijden weg ben. Zóveel indrukken, en zó weinig houvast.. Geen netwerk van mensen en dus mogelijkheden en zekerheid meer. Wel onbeperkte nieuwe mogelijkheden om mensen te leren kennen en van ze te leren.
Rond 11:30 am Nederlandse tijd vloog ik van Schiphol naar Heathrow. Voorspoedig vluchtje. Daar aangekomen had ik anderhalf uur overstaptijd.. meer dan genoeg. Tot ik bij de customs aankwam. Natuurlijk had ik mijn zakken bij het inpakken niet goed gecheckt, want wie doet er nu aan een goede voorbereiding, he. Dat is voor losers! Heel handig had ik een zakmes bij me, waarop ik er bij de douane uitgepikt en gearresteerd werd. Eerst nog overtuigd van mijn goede bedoelingen dacht ik dat ik dat de politie wel even uit kon leggen, en ik met een handdruk en een lach (‘ik zal me eerst even voorstellen’, Arie, Wg, Pete) vrolijk op het vliegtuig zou stappen. Maar dan moest de politie wel eerst komen... drie kwartier heb ik staan wachten, zonder paspoort of boarding ticket (in beslag genomen). Uiteindelijk aangekomen zagen de twee vriendelijke agenten ook wel dat ik geen terrorist was, en kon ik naar het vliegtuig. Avontuur #1!
Tijdens de zeven uur lange vlucht Heathrow-Toronto zat ik naast een burgerlijke vrouw (‘so you’re going a year by yourself.......riiiiiiiiiiight..... so you don’t have a girlfriend?’), dus dat was nogal saai. De eerste top view toen we over Toronto vlogen was eigenlijk nogal herkenbaar; van de langgerekte lichtkleurige straten tot aan de gele schoolbussen, alles was precies zoals je in de Hollywood films ziet. Op het vliegveld kwam ik eerst een doorgewinterde reiziger tegen, een typisch Amerikaanse. Toen hij langs onze rij kwam lopen had hij voor iedereen een opmerking klaar: ‘YOU are great, and YOU are lovely, and YOU are gorgeous, oh and YOU ARE SO SPECIAL!’. Een klein kijkje in de toekomst; als ik terug kom ben ik net zo’n irritante eikel. Of extravert, zo mag je het ook noemen. We hadden een kort gesprekje over wiet en prostituees (hij noemde ze iets anders). Hierna raakte ik in gesprek met een meisje, Sarianne. Ze is Fins, en heeft een work & travel voor een jaar. Ze gaf me wat tips en haar e-mail, waarna we weer uit elkaar gingen. In de bus kwam ik een Amerikaan tegen die nu in Duitsland woont, hij heet Gary. We zochten samen de weg naar de binnenstad, onderwijl hoorde ik dat hij piloot bij Ryanair was, nu ontslagen. We gingen samen wat drinken, hij moest alleen eerst inchecken bij het hotel. We gingen een super mooi hotel binnen, waar we (ook ik) door zijn pak als koningen behandelt werden. Nadat hij een half uur naar zijn kamer was geweest (de vrouw moest gebeld worden) gingen we naar een eettent. Daar leerde ik zijn ‘wereld’; hij vloog voor de prijs van economy class in business class hierheen. Hoe? Door manieren te kennen. Hij was erg bezig met hoe je netjes overkwam, en gaf me allerlei handige tips. Verder was hij een redelijk strenge katholiek. Een erg aardige man, aan het eind van de avond wisselden we e-mail uit, en maakten een afspraak voor vrijdagochtend ontbijt. Na afscheid genomen te hebben was ik al erg moe, het was in Nederland een uur of half 4. Snel een hostel opgezocht (Canadiana, Widmer St) en lekker gaan slapen (quatro room, 30 CD).

'Rasmus On The Run'

Het brave inleidinkje: deze blog houd ik bij omdat ik een reis maak. Het maken van die reis intresseert kennelijk mensen thuis, die het via deze site bij kunnen houden. Ook orden ik hier mijn eigen gedachten en gevoelens. Soms zal ik zin hebben een smeuig stuk met allerlei details te schrijven, soms enkel wat feiten. Please leave your comment: graag wel inhoudelijk commentaar, zoals over de schrijfstijl, gebeurtenissen of nieuwtjes van thuis. Liever geen loze kreten als 'veel plezier', ik doe ook mijn best jullie inhoudelijk op de hoogte te houden. Hopelijk heb je iets aan het lezen ervan! Take care!