30/11 - Dying with the finish in sight

De jacht op banen is mooi. Je schiet heen en weer tussen depressie en chaos, met daartussen periodes van vastbeslotenheid om NU en binnen het kwartier een baan te vinden.

Zo ook deze ochtend; om 8:45 startend bij een gig (1 dags baantje), gaat mijn telefoon. Werk gaat voor, ALTIJD! Maar dit was allebei werk; wat te doen? De telefoon opnemen, of aan het werk gaan? Aan het werk, dit brengt direct geld op.

Na het werk kijk ik op mijn telefoon, gelukkig een voice mail. Ik heb namelijk geen nummer herkenner, ongelooflijk irritant. Het is van ene Tom Berg, die mijn resume van iemand heeft gekregen. Hij denkt dat hij een mooie baan voor me heeft, en zijn nummer achterlatend vraagt hij mij om terug te bellen.

De adrenaline slaat weer toe, ik ben er weer, dit is het leven, Toronto wereldstad, ik ga ervoor! Toets het nummer in mijn telefoon, druk op de prachtige groene knop, en BAM. Alle hoop de grond in, enkel achterblijvend de adrenaline; een stem aan de andere kant van de lijn deelt mij vriendlijk mee dat 'dit nummer niet geldig is'. De man heeft een nummer met een cijfer te weinig achtergelaten.

HOPELOOS!!

Daar sta je dan, met weer niets in je handen, weer een baan voorbijgeschoten maar nog vol met adrenaline. Adrenaline die je gedachten met de snelheid van het licht rond laat tollen in je hoofd, van de hak op de tak. Je MOET iets doen, bent een uur koortsachtig bezig met op de een of andere manier toch dat nummer te achterhalen (Google? Whitepages?), zodat je daarna een thee kan bestellen om weer in eem moedeloze staat voor je uit kan gaan zitten staren, wachtend op de volgende rush.

Update:

Boy for sale! Boy for sale! Low fat for low price! Everything MUST go! :

http://toronto.en.craigslist.ca/tor/res/1488925114.html

In betweener - Another Starbucks

Nogmaals avonturen uit Starbucks.

Zwaar weer en hopeloos uitzicht op werk. Vandaag niet eens een reactie op de 28 (geen grap!) sollicitaties van gister. Naast me staat een vriendlijke vrouw op van haar tafeltje, die zij, volgens de gewoonte, leeg achterlaat voor de volgende. Ze lacht vriendelijk naar me in het voorbijgaan. Er komen twee zakenmannen binnen, trench coats en paraplus duurder dan mijn laptop. Ze gebruiken het tafeltje van de vrouw. Binnen gehoorafstand beginnen ze te praten over zaken, terwijl ze hun verfijning ondersteunen door zacht te gebaren met dure pennen. 4 million, buy, sell, deadline on Friday, currency, dollar, zijn woorden die de conversatie vormen. Hun verfijning, achteloosheid betreffende een simpele koffie en succes is op dit moment hetgene waar ik volledig naar verlang, ook ik wil me niet zorgen hoeven te maken over een enkele koffie on the go.. Niet meer zoeken naar rotbaantjes op craigslist.

Ze maken een vervolgafspraak, staan op, schudden elkaars hand en hebben beiden opeens haast, dure paraplus als geld-muur tegen de regen; zij ZIJN in de positie om de regen weg te kopen.

Op het tafeltje staan twee achtergelaten bekers. Een volgende klant komt binnen. Geirriteerd pakt hij de bekers op, en deponeert ze in de dichtsbijzijnde vuilnisbak.

Ook ik wil dit leven leiden, van trench coats, dure pennen, geld om de natuur af te kopen. Maar oh, wanneer ik in deze positie arriveer, wat beloof ik met mijn HELE hart, dat ik die lege beker weg zal gooien!

23 / 11 - Lucky Lot

En wat een lot uit de loterij! Het is een heerlijke room, bij een super vriendelijk en hartelijk jong stel, beiden acteurs.

Het huis staat in een van de meest chique buurten in downtown Toronto, wat gelukkig niet wil zeggen dat alles RVS, glas en goud is. Het is zelfs de oudste buurt van Toronto, het huis waar ik in ga wonen is het eerst gebouwde na de Federation Act. En so it is; karateristiek! Heerlijk. Helaas heb ik nog geen foto's van het huis zelf, maar dit is een link naar de buitenkant:

View Larger Map

Zie je de linker twee bovenraampjes? De meest linkse is die van mij! Als je een goede internetverbindin hebt,

kan je ook de rest van de straat bekijken.

Het appartement is klein, maar stijlvol ingericht. Ook ga ik 2 dollar per dag minder huur betalen dan in het Hostel.

So, what's the catch? No big deal, voor mij dan. Om bij hun slaapkamer te komen, moeten ze door mijn slaapkamer

lopen, en om in de badkamer te komen, moet ik door hun slaapkamer lopen. Toen ik de ad op internet zag leek dit

me in eerste instantie niet erg prettig, maar het zijn zulke aardige mensen dat het geen problemen op zal leveren.

Oja, er staat een twee persoons bed in mijn kamer. Wat 'n luxe zeg!

Voor de rest, werk is nog steeds Demo, en ik baal ervan. De hele dag ben je dingen aan het afbreken, je bouwt nooit

iets op, en je wordt behandelt als een ding dat het gewoon moet blijven doen tot de job af is.

Maar niet getreurd, met deze rustplaats als uitvalbasis kan ik weer volop gaan solliciteren!

In betweener - ROOM!?

Misschien een kamer gevonden, wat geweldig zou zijn. Zelfs voor de korte periode dat ik hier nog ben- tot de 15e van december- zou het heerlijk zijn om een kamer te hebben met wat privacy!

Ik ga nu naar de bezichtiging... laat 't weten!

Goed. Als eerste ik ben HELEMAAL klaar met Toronto!! Vergeet alle onbelangrijke dingen zoals geld en tijd, ik wil hier weg! Waarom? Lees rustig verder.

Ten tweede; sorry voor de lange afwezigheid van een nieuwe blog. Gabor en ik hebben het druk gehad met werk, waardoor ik constant te moe was om een interessant stukje te gaan typen. Zelfs om de 4 mailtjes van mijn moeder te beantwoorden, smekend om een levensteken. Sorry mam.

De reden dat ik uit dit afgrijselijke oord weg wil, is dat het hier voor mij onmogelijk is om te ademen! Na een paar dagen hard werk, echt hard werk (wat voor werk en foto's verderop) was ik erg toe aan een dagje ontspanning. Dat ging aardig, met Marc de Fransman naar de Niagra Falls geweest, lekkere wijn geproefd en daarna chillen in 't Hostel. Nu is het het geval dat hier al een paar dagen lang een leuk meisje logeert. Chicago, Litouwse afkomst (haar oom is actually de president van Litouwen), heeft compleet andere meningen dan ik (ze is, zoals meerdere Amerikanen, behoorlijk tegen Joden. Stel je voor!?) en kan er heerlijk over dicussieren. Verder kijkt ze me aan op een manier waarop de grond onder mijn voeten wegschiet, en bouwt alles zich rustig op, zonder meteen het bed in te willen duiken zoals hier WEL veel gebeurt. Ik zeg het

maar eem zoals tis. In ieder geval en elk ander, vanavond wou ze gaan stappen. Natuurlijk is zij ouder, en een blond meisje met blauwe ogen, dus heeft zij geen problemen met portiers. Ik echter, jongen, jong uitziend en jong zijnd, wel. We hadden in een club afgesproken, waar ik natuurlijk niet binnenkwam. GADVERDAMME. Wat een onzin! Wat willen ze hier!? Dat je tot je weet-ik-veelste niet drinkt? Er gaan hier meer jongeren dood aan alcohol dan in Nederland, ook relatief gezien! Wake up. En je komt hier dus geen enkele club binnen. Na dagen hard ploegen, graag naar een leuk meisje toe willend, kon dat dus weer niet.

Rechtvaardigheid hebben ze hier nodig! Gabor en ik hebben de afgelopen twee dagen (12 en 13 november) keihard gewerkt in demolition. Het was een compleet huis ontdoen van zijn muren van drywall, een soort kalkplaten. Sledge hammers, crowbars, alles was geoorloofd zolang het er maar af kwam. Hier wat foto's.

Hier kan je waarschijnlijk wel ongeveer uit afleiden hoe zwaar het was. Het was oke, honest work for honest money. We verdienden 10 dollar per uur. Na mijn wekelijkse huur te betalen aan het hostel en vandaag naar de Falls te zijn geweest ben ik alweer blut, ondanks 2 dagen van 9 uur onafgebroken te hebben gewerkt. Dulleme.

Marc gaat binnenkort naar Montreal, ik overweeg om met hem mee te gaan om daar wat te verdienen, tot ik genoeg heb voor Brazilie. Of ik kan met Auste (Litouwse/Chicago) mee naar Chicago gaan, om een tijdje bij haar te blijven. Maar oh jee, wat wil ik graag hier weg.

Verder heb ik hier wel veel en steeds meer aan vrienden hier. In het Hostel zijn wij nu de veteranen en kunnen de sfeer voor de nieuwelingen bepalen. Dit doe ik graag, want vriendelijkheid doet iedereen deugd! In korte tijd heb ik nu al zoveel kennissen opgedaan, en de hele sfeer in het Hostel is opener en gezelliger (ook zonder drank) geworden.

Hier nog wat foto's van de Falls vandaag met Marc:

zie boven

Zoals het nu is wil ik hier weg! Leuke mensen, rotstad. Helaas, Toronto, you're the weakest link. Goodbye.

5/11 - Dinner and drinks

Vandaag ben ik naar school geweest! Mum, you can be proud of me :) Een meisje dat ik tijdens het uitgaan tegen was gekomen nodigde me uit om met haar naar een Psychologie class te gaan. Super interessant, het ging over het leren van een brein (Thorndike and Kohler). Een expiriment van Kohler: een chimpansee wordt in een kooi gestopt, met in het midden een vastzittende doorzichtige cilinder. De onderzoeker gooit van boven een pinda in de cilinder (precies groot genoeg om de pinda te laten zakken), wat de chimpansee ziet. De chimp kan de cilinder dus niet omkeren of met zijn handen erin om de pinda te pakken. Wat doet de chimp? Hij lijkt eerst weg te lopen om wat te drinken, ongeintresseerd. Wat blijkt? De chimpansee vult zijn mond met water en spuugt het uit in de cilinder om de pinda naar boven te laten drijven, en herhaalt dit een aantal maal totdat de pinda eruit stroomt. Wat nou, mensen die schelden met 'aap'!? Het punt van dit expiriment was om te laten zien dat een organisme acties kan ondernemen die niet getraind zijn, dus zelfstandig kan leren.

Na de rest van het college geskipt (gha wat ben ik modern) te hebben, kreeg ik een rondleiding van haar. De universiteits bibliotheek is hier ongelooflijk groot. Voor de mensen uit Groningen: het is niet te vergelijken. Voor mensen uit de Randstad: het is zo groot als (misschien zelfs groter dan) het paleis op de Dam. Het is zo groot en draagt zoveel boeken binnen haar betonnen muren, dat het letterlijk de grond inzakt! No joking, het gebouw wordt door de boeken de grond ingedrukt. How's THAT. Ook is de bibliotheek 24 uur per dag toegankelijk. S* on that, UB van Groningen ;) Sorry voor het taalgebruik, het is armoede...

The next part will be in English, on special request of the host (Michel, a currency trader here in Torronto) from the dinner I was invited to by Victoria. After seeing a bit of the town we headed over to a friends house, where another friend (who was a professional cook) would cook for us. The dinner, salmon with a lovely sauce and rice was perfect, even more delightful was the desert: (sorry for you guys, I will write this down in Dutch so I can explain better): een cake, in het midden nog zacht en stroperig, met een goddelijke saus. I was lucky enough to get two of them, they where crazy. Thanks guys for a great evening, the superb dinner and the lovely (new) house. Good luck with the furnishing!

Hierna rozig naar huis, om daar Gabor en Marc (een Fransoos, regelmatig contact mee) tegen te komen om met hun nog een biertje ergens te gaan doen. Toen we weer thuis kwamen kreeg ik een positief werkmailtje, wat erg goed uitkomt.

Gisteren hebben Gabor en ik Rafael op het vliegtuig terug naar Brazilie gezet, we hated to see him leave. Maar niet getreurd, ik ga proberen voor Kerstmis daar te zijn. Imagine: Christmas in 35 (!) degrees... HEAVEN!

Peace out!

31/10 - Scary Hairy Halloween!

Het gaat hier heerlijk! Rafael en Gabor beginnen echt goede vrienden te worden, ook al gaat Rafael over twee dagen al naar huis (Brazilie). Maar geen nood, want na hier geld verdiend te hebben, ga ik zijn kant op!

Het is hier (de nacht van 31 oktober tot 1 november) Halloween geweest, waarop iedereen zich prachtig uitdost als piloot, Dracula, you name it. Rafael en ik waren pimps, Gabor the Joker. Hier een 'actie' foto:

Van links naar rechts: Rafael, Rasmus, Gabor. Zoals je wel kunt zien was het een geweldige

avond, in allerlei aspecten!

Een leuk weetje: de jas die ik aanheb hebben we bij een tweedehands winkel vandaan gehaald. Toen ik hem aan het passen was kwam er een oud Hongaars vrouwtje op me af (klein, rond, met veel nep-goud; KITSCH), die ronduit begon te roepen dat de jas me eenig stond, en dat ik er winters lang mee kon doen! Toen ik ook nog de leren broek erbij aantrok (onduidelijk op de foto) was ze niet meer te remmen..

Zoals dit heb ik er niet de hele avond uitgezien; om binnen te komen met een age limit van 19 jaar, had ik Rafaels id nodig. Ook al hebben we ongeveer dezelfde bouw, leek het ons toch te riskant. Na lang dubben kwam Rafael op dit geniale id:

Op deze manier konden de bouncers mijn gezicht niet goed vergelijken met die van de id kaart. Missie geslaagd!

Nadat we binnen waren heb ik het er snel afgehaald, zodat mijn kansen betreffende andere zaken weer aanzienlijk stegen...

Naast feesten is ook op werkgebied vooruitgang geboekt; terwijl Rafael en ik liepen te winkelen kreeg ik 'even' een zakentelefoontje, betreffende het vertalen waar ik eerder over vertelde. Details kan ik niet zo publiekelijk vertellen, maar over het algemeen was het erg positief. Als dit gaat werken verdien ik geld terug, kan ik me ontzettend ontwikkelen en meewerken aan een prachtig project! Na het afronden (ongeveer 1 tot anderhalve maand), zou ik lekker naar Brazilie kunnen, zon, zee en... palmbomen!