30/11 - Dying with the finish in sight

De jacht op banen is mooi. Je schiet heen en weer tussen depressie en chaos, met daartussen periodes van vastbeslotenheid om NU en binnen het kwartier een baan te vinden.

Zo ook deze ochtend; om 8:45 startend bij een gig (1 dags baantje), gaat mijn telefoon. Werk gaat voor, ALTIJD! Maar dit was allebei werk; wat te doen? De telefoon opnemen, of aan het werk gaan? Aan het werk, dit brengt direct geld op.

Na het werk kijk ik op mijn telefoon, gelukkig een voice mail. Ik heb namelijk geen nummer herkenner, ongelooflijk irritant. Het is van ene Tom Berg, die mijn resume van iemand heeft gekregen. Hij denkt dat hij een mooie baan voor me heeft, en zijn nummer achterlatend vraagt hij mij om terug te bellen.

De adrenaline slaat weer toe, ik ben er weer, dit is het leven, Toronto wereldstad, ik ga ervoor! Toets het nummer in mijn telefoon, druk op de prachtige groene knop, en BAM. Alle hoop de grond in, enkel achterblijvend de adrenaline; een stem aan de andere kant van de lijn deelt mij vriendlijk mee dat 'dit nummer niet geldig is'. De man heeft een nummer met een cijfer te weinig achtergelaten.

HOPELOOS!!

Daar sta je dan, met weer niets in je handen, weer een baan voorbijgeschoten maar nog vol met adrenaline. Adrenaline die je gedachten met de snelheid van het licht rond laat tollen in je hoofd, van de hak op de tak. Je MOET iets doen, bent een uur koortsachtig bezig met op de een of andere manier toch dat nummer te achterhalen (Google? Whitepages?), zodat je daarna een thee kan bestellen om weer in eem moedeloze staat voor je uit kan gaan zitten staren, wachtend op de volgende rush.

Update:

Boy for sale! Boy for sale! Low fat for low price! Everything MUST go! :

http://toronto.en.craigslist.ca/tor/res/1488925114.html